αναδημοσίευση από: www.iskra.gr

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ «THE REAL NEWS NETWORK»

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΟΥ Κ. Μ.

Σε συνέντευξή του που δόθηκε στις 15 Φεβρουαρίου στο  The Real News Network (TRNN), ο Μάικελ Χάντσον αναφέρεται αναλυτικά σε αυτό που αποκαλεί Ελληνικό πείραμα σε εξέλιξη. Το συμπέρασμά του είναι ότι η Ελληνική κρίση χρησιμοποιείται σαν εργαστηριακό πείραμα προκειμένου να καθοριστεί το μέγεθος της μέγιστης πίεσης που μπορεί να ασκήσει το χρηματιστικό κεφάλαιο στη μισθωτή εργασία, μέσω της περικοπής των μισθών και των συντάξεων, της διάλυσης των κοινωνικών παροχών και της αρπαγής της δημόσιας περιουσίας. Ουσιαστικά, περιγράφει αυτό που σε μαρξιστική ορολογία αποκαλείται αύξηση της απόλυτης υπεραξίας, και που είναι το ζητούμενο στην Ευρώπη συνολικά από τις άρχουσες κοινωνικοπολιτικές ελίτ, όπως ένα κομμάτι της αριστεράς έχει επανειλημμένα υπογραμμίσει κατά τα δύο τελευταία χρόνια.

Ο Μάικελ Χάντσον είναι Πρόεδρος του Ινστιτούτου Μελέτης Μακροχρόνιων Οικονομικών Τάσεων (ISLET), Χρηματοοικονομικός Αναλυτής στη Wall Street, και Διακεκριμένος Ερευνητής Καθηγητής στα Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Missouri, Kansas City. Συγγραφέας ανάμεσα στα άλλα και των βιβλίων «Super Imperialism: The Origin and Fundamentals of US World Dominance» και«Trade, Development and Foreign Debt»θεωρείται ειδικός σε ζητήματα χρέους. Έχει ασχοληθεί επανειλημμένα με τις Ελληνικές εξελίξεις και η αρθογραφία του μπορεί να βρεθεί μέσω του διαδικτύου.

Η συνέντευξη που δημοσιεύουμε δόθηκε στον Πωλ Τζέυ, Senior Editor στο Real News Network (TRNN). Η παρούσα εκδοχή της περιέχει διορθώσεις του πρωτότυπου που έγιναν από τον Paul Craig Roberts, εγκρίθηκαν από τον καθηγητή Χάντσον και έχουν αναρτηθεί στο ιστολόγιό του (http://michael-hudson.com/2012/02/greek-strategy/).

Η πρωτότυπη συνέντευξη υπάρχει στο you tube κάτω από τον τίτλο «Το Ελληνικό Πείραμα»(http://www.youtube.com/watch?v=OJ7m-gXzQCs&feature=player_embedded#) και σε έντυπη μορφή στο (http://www.informationclearinghouse.info/article30541.htm). Ελάχιστες προσθήκες δικές μου για λόγους αποσαφήνισης, καθώς και δύο του Paul Craig Roberts, εγκλείονται σε αγκύλες.

Ακολουθεί η συνέντευξη:

PAUL JAY, Senior Editor, TRNN: Καλώς ήλθατε στο The Real News Network. Είμαι ο Paul Jay από την Washington. Στην Ελλάδα, οι χρηματιστικές ελίτ της Ευρώπης έλαβαν τη σύμφωνη γνώμη της Ελληνικής κυβέρνησης για έναν ακόμη γύρο αυτών που ορισμένοι άνθρωποι αποκαλούν άγρια μέτρα λιτότητας, όπως για παράδειγμα η μείωση των κατώτατων μισθών 22%, ένας νέος γύρος ιδιωτικοποιήσεων, περικοπών στις συντάξεις και σε πολλά άλλα κοινωνικά προγράμματα.

Τώρα βρίσκεται μαζί μας για να συζητήσουμε όλα αυτά ο Michael Hudson. Λοιπόν Μάικελ, τι θάπρεπε να διδασκόμαστε από όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα;

HUDSON: Θάπρεπε να διδασκόμαστε αυτό που διδάσκονται οι Ευρωπαίοι τραπεζίτες, δηλαδή ότιδιεξάγεται ένα μεγάλο πείραμα. Τα τελευταία πέντε χρόνια στη Λάτβια, οι νεοφιλελεύθεροι έχουν μειώσει τους μισθούς περίπου 30%. Η βασική πρόταση συλλογισμού των κατασκευαστών [χρηματοοικονομικών] μοντέλων στις μέρες μας είναι: δεν ξέρεις πόσο χαμηλά μπορείς να πιέσεις τους μισθούς και τις συντάξεις προτού ο λαός αρχίσει να πιέζει αντίστροφα.. Λοιπόν, στη Λάτβια δεν έχουν ακόμη αρχίσει να πιέζουν αντίστροφα όταν η μείωση έφτασε στο 30%. Τώρα κινούνται προς την Ελλάδα [σαν ενδιάμεσο σταθμό] στο δρόμο προς την Ισπανία και την Πορτογαλία και την Ιταλία, και προσπαθούν να βρουν πόσο χαμηλά μπορούν να κατέβουν οι μισθοί, πόσο πολύ μπορεί να στραγγιστεί μια οικονομία μέχρις ότου υπάρξει μια ανυποχώρητη [αντίστροφη] πίεση από το βασανιζόμενο πληθυσμό.

Η Ε.Ε. και οι τράπεζες διόρισαν ένα μέλος του τραπεζικού λόμπυ, ο οποίος κατ’ ευφημισμόν αποκαλείται «τεχνοκράτης», να αναλάβει την πολιτική ηγεσία της Ελλάδας. Η δουλειά του είναι να βρει το μέρος της αμοιβής της εργασίας που μπορεί να εξαλειφθεί. Οι νεοφιλελεύθεροι αντιλαμβάνονται ότι η αριστερά στην Ευρώπη είναι εντελώς θρυμματισμένη και δε διαθέτει μια [στρατηγική] άμυνας εναντίον των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Παρόλ’ αυτά, η μείωση των μισθών συρρικνώνει μιαν οικονομία. Όταν μειώνεις το έλλειμμα του προϋπολογισμού, μειώνεις το ποσό χρήματος που μπαίνει στην οικονομία για να ενισχύσει τη ζήτηση. Έτσι, σα συνέπεια, αυτό που κάνει η Ε.Ε. είναι να ματώνει οικονομίες, περίπου όπως ο γιατρός την εποχή του μεσαίωνα θα απομυζούσε αίμα, πιστεύοντας ότι η απώλειά [του] αποκαθιστά την υγεία.

Η μόνη απάντηση που διαθέτει ο Ελληνικός λαός, αφού αυτός δεν αντιπροσωπεύεται από την κυβέρνησή «του», είναι να διαλύσει την οικονομία, έτσι ώστε να μην απομείνει τίποτα για τους πιστωτές. Το ΠΑΣΟΚ που ενστερνίστηκε το πρόγραμμα λιτότητας τώρα έχει ένα ποσοστό αποδοχής της τάξης του 8%. Αυτό είναι χαμηλότερο και από εκείνο του Obama, του μεγαλύτερου απατεώνα στην Αμερικανική πολιτική ιστορία.

Ο Ελληνικός λαός λέει: κοιτάξτε, όταν ο πρωθυπουργός είπε ότι θα γινόταν δημοψήφισμα σχετικά με το αν επιθυμούμε να περικόψουμε τους μισθούς προκειμένου να πληρωθούν οι τραπεζίτες, το πρώτο πράγμα που είπε η Άγγελα Μέρκελ ήταν, δεν επιτρέπεται να κάνετε δημοψήφισμα. Θα αναστείλουμε τη δημοκρατία, θα σας επιβάλλουμε ένα δικτάτορα, και εμείς είναι που θα σας πούμε τι να κάνετε.

Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, εάν δεν υπάρχει δημοκρατική δέσμευση υπέρ του χρέους, το χρέος είναι ανύπαρκτο και άκυρο. Επομένως, η Ευρωπαϊκή Ένωση έβαλε τους νομικούς της να πουν, σύμφωνοι, θα πάρουμε την έγκριση της Ελληνικής Βουλής. Λοιπόν, ο Ελληνικός λαός μπορεί να πει, κοιτάξτε, μπορείτε να κατέβετε με σακούλες λεφτά και μπορείτε να εξαγοράσετε όλα τα μέλη του Κοινοβουλίου που απαιτούνται προκειμένου να περάσει η συμφωνία, αλλά μόλις γίνουν εκλογές, θα τους πετάξουμε έξω, επειδή δεν ενεργούν για λογαριασμό μας.

JAY: Δεν αποτελεί έναν από τους κύριους στόχους εδώ η ιδιωτικοποίηση; Θα πρέπει η Ελληνική κυβέρνηση να ξεπουλήσει τα πάντα; Από όσο φαίνεται τώρα συζητούν την πώληση αεροδρομίων και λιμανιών.

HUDSON: Ναι και επίσης των συστημάτων υδροδότησης, των αποχετευτικών δικτύων, της γης, των νησιών. Η κρίση χρέους χρησιμοποιείται για να φτιαχτεί ένας σάκος αρπαγής για τα ιδιωτικά συμφέροντα ώστε να καταλάβουν την ιδιοκτησία του δημόσιου τομέα. Και οι τραπεζίτες και όσοι έχουν σχέδιο συνήθως πάνε πολύ καλύτερα σε καιρούς κρίσης από εκείνους που δε διαθέτουν σχέδιο. Έτσι αυτό ακριβώς μοιάζει να είναι το επιδιωκόμενο. Το χρηματιστικό κεφάλαιο σήμερα εξασφαλίζει αυτό που στο παρελθόν πετύχαινε η στρατιωτική εισβολή. Δηλαδή, ο νέος τρόπος πολέμου είναι χρηματοοικονομικός και όχι στρατιωτικός. Είναι πολύ φτηνότερος και πολύ ασφαλέστερος για τη χώρα που επιτίθεται.

Η επιβολή των ιδιωτικοποιήσεων είναι ο λόγος που χτες [Σημ. του P.C.R: 14 Φεβρουαρίου] η Ευρωπαϊκή Ένωση είπε, για [περιμένετε] μισό λεπτό, δεν πρόκειται να σας δανείσουμε χρήματα ούτε για να πληρώσετε τις δικές μας τράπεζες που αγόρασαν ομόλογά σας, εκτός κι αν διατυπώσετε αναλυτικά ακριβώς τι πρόκειται να ιδιωτικοποιήσετε και δεσμευτείτε τώρα σε αυτό. Και εδώ πρόκειται για ξεχωριστό σημείο. Στο παρελθόν, οι Έλληνες έδωσαν υποσχέσεις και δόξα τω Θεώ δεν ιδιωτικοποίησαν, επειδή από τη στιγμή που θα αρχίσουν το ξεπούλημα, θα επακολουθήσει κυριολεκτικό στύψιμο και ακόμη μεγαλύτερη αντιπαράθεση. Επομένως έχεις δίκιο. Η διάσωση είναι ένας σάκος αρπαγής.

JAY: Μοιάζει να υπάρχει κάποιο είδος διαφορετικής προσέγγισης μεταξύ της Wall Street και των Ευρωπαίων. Ορισμένοι εκπρόσωποι της Wall Street στην πραγματικότητα λένε, όχι στα μέτρα λιτότητας. Πού οφείλονται τα αντιφατικά μηνύματα;

HUDSON: Υπάρχουν δύο λόγοι. Πρώτον, από την πρώτη στιγμή, από τον προηγούμενο αιώνα, η Αμερική είχε περιλάβει στον ιδιωτικό τομέα αυτά που βρισκόταν στο δημόσιο τομέα στην Ευρώπη. Η Ευρώπη είχε τις εταιρείες ενέργειας, τα ηλεκτρικά δίκτυα και τα δίκτυα αερίου στο δημόσιο τομέα. Η Αμερική τα ιδιωτικοποίησε, αλλά ως εταιρείες δημόσιας ωφέλειας υπό ρυθμιζόμενο καθεστώς. Οι εταιρείες αυτές ρυθμίζονταν ως προς το ύψος των δανείων και του μετοχικού τους κεφαλαίου, ως προς το ποσοστό κέρδους τους. Η Ευρώπη δεν έχει νομικό πλαίσιο για τη ρύθμιση των τιμών ή του ποσού που χρεώνουν για τη χρήση των δικτύων τους οι εταιρείες κοινής ωφέλειας, επειδή πάντοτε είχαν τις εταιρείες αυτές στο δημόσιο τομέα, ακριβώς όπως η Σοβιετική Ένωση δεν είχε ρυθμιζόμενο ιδιωτικό σύστημα [παροχής υπηρεσιών]. Στην Ευρώπη υπάρχει πολύ περισσότερη περιουσία και δημόσια αγαθά για λεηλασία από όσα ήταν διαθέσιμα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν υπάρχει ρυθμιστικό πλαίσιο στη Ευρώπη, επειδή στο παρελθόν, η ενέργεια, η αποχέτευση, το νερό και οι υπόλοιπες υπηρεσίες κοινής ωφέλειας προσφέρονταν είτε σε τιμές κόστους ή σε επιδοτούμενες τιμές προκειμένου η οικονομία να γίνει πιο ανταγωνιστική.

Η ιδέα στην Ευρώπη δεν είναι μόνο ότι θα περικοπούν οι μισθοί 30%, αλλά επίσης ότι μπορούν να αυξηθούν οι τιμές για πρόσβαση στο νερό, την αποχέτευση, τις συγκοινωνίες, και κάθε άλλο.Η αύξηση τιμών σημαίνει ψηλότερα κέρδη για τα ιδιωτικά συμφέροντα που ιδιωτικοποιούν το δημόσιο τομέα της Ελλάδας.

Το αποτέλεσμα στην Ελλάδα μάλλον θα είναι το ίδιο με αυτό που έγινε στην Ισλανδία, τη Λάτβια και άλλες χώρες. Θα ακολουθήσει μια μεγάλη μετανάστευση της ενεργούς εργατικής δύναμης. Και το αποτέλεσμα, φυσικά, θα είναι να γίνει η οικονομία πολύ λιγότερο ανταγωνιστική.

Στις σημερινές εφημερίδες διαβάζουμε ότι τελικά το ΑΕΠ της Ελλάδας έπεσε με ετήσιο ρυθμό 7%, και όχι το αναμενόμενο 5%, και, όπως συνήθως, η εφημερίδα έγραφε ότι προς έκπληξη όλων, η κατάσταση είναι χειρότερη από την προβλεπόμενη. Λοιπόν, βεβαίως και δε μας προκάλεσε έκπληξη, αφού γνωρίζουμε ότι όταν στραγγαλίζεις μιαν οικονομία, φυσικά και αυτή δε μπορεί να ανταποκριθεί. Και αυτοί στραγγαλίζουν την Ελληνική οικονομία.

Η Ελλάδα χρησιμοποιείται σαν ένα εργαστηριακό πείραμα για να προσδιοριστούν τα αποτελέσματα της πολύ σκληρής συμπίεσης της εργατικής δύναμης. Είναι σαν να προσπαθείς να ταΐζεις ένα άλογο όλο και λιγότερο προκειμένου να δεις αν θα γίνει αποτελεσματικότερο, μέχρις ότου τα τινάξει.

[Σημ. του P.C.R: Πιστεύω ότι εδώ ο καθηγητής Χάντσον σκόπευε να προσθέσει ότι κάποιοι στη Wall Street ανησυχούν ότι τα σκληρά μέτρα λιτότητας θα οδηγήσουν την Ελλάδα στη χρεοκοπία, δημιουργώντας έτσι ανοίγματα σε Αμερικανικά ιδρύματα, όπως η Goldman Sacks, που θα υποχρεωθούν να πληρώσουν τα swaps που εγγυώνται το Ελληνικό δημόσιο χρέος]

JAY: Η ανεργία σε μεγάλη κλίμακα αποτελεί πάντοτε μια καλή απειλή εναντίον όσων εργάζονται σε μια χώρα, όσο περισσότερο μπορείς να χτυπήσεις την Ελλάδα και την Ισπανία, την Πορτογαλία, τόσο περισσότερο μπορείς να απειλήσεις την εργατική τάξη της Γαλλίας και της Γερμανίας, όπου υποθέτω ότι τελικά θα είναι οι μεγάλοι στόχοι.

 HUDSON: Λοιπόν, αν συμβεί αυτό, θα δημιουργηθεί ένας νέος εθνικισμός που θα διαλύσει την κοινή αγορά εις τα εξ ων συνετέθη. Θα υπάρξει μια απότομη συνειδητοποίηση ότι όταν η Ευρώπη ενώθηκε, όλη η ιδέα της ενότητας ήταν να εμποδιστεί ένας ακόμη Ευρωπαϊκός πόλεμος. Αλλά τώρα, με την ενότητα κάτω από τους νεοφιλελεύθερους κανόνες των τραπεζών, η συνέπεια θα είναι ο ταξικός πόλεμος.

Εάν η Ε.Ε. δεν είναι παρά ένας πολεμικός μηχανισμός των πλούσιων κατά των φτωχών, ένας αριθμός από χώρες θα πουν ΟΧΙ στην Ευρώπη, ακριβώς όπως οι Ισλανδοί ψήφισαν όχι στην προσχώρηση στην Ευρώπη, ακριβώς όπως [και] άλλες χώρες που είχαν σχεδιάσει τη συμμετοχή τους στην [ενωμένη] Ευρώπη, φτάνοντας μέχρι την Τουρκία στο άλλο άκρο, λένε, ε για μια στιγμή, αν αυτή είναι η Ευρώπη που καταφθάνει, μια ολιγαρχική Ευρώπη που το πρόγραμμά της είναι η λιτότητα και η συρρίκνωση, γιατί στο καλό να θέλουμε να συμμετάσχουμε.

Η Ε.Ε. αποδεικνύει ότι δουλεύει για τις ιδιωτικές τράπεζες, αλλά όχι για τους πολίτες της.

Παλιότερα άρθρα του Μ. Ηudson για την Ελλάδα, με ιδιαίτερο  ενδιαφέρον για τις προβλέψεις και τις θέσεις που περιέχουν:

http://michael-hudson.com/2011/07/greece-now-us-soon/

http://michael-hudson.com/2011/06/whither-greece/

αναδημοσίεση από iskra.gr

ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΟΥΝ ΤΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΟΛΟΓΙΑ

Όλο και περισσότεροι πολίτεςπροβληματίζονται πλέον με τηνπαρουσία της χώρας μας στο ευρώ.Αυτός ο προβληματισμός τείνει να γίνει κυρίαρχος.

Σήμερα όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι αρχίζουν να κατανοούν ότι η έξοδος από το ευρώ, στο πλαίσιοσυνολικής αμφισβήτησης της Ε.Ε. και μιας νέας προοδευτικής πορείας, ίσως να είναι αναντικατάστατη προϋπόθεση διεξόδου από την κρίση.

Την ώρα, όμως, που προσεγγίζουν αυτήν την κατεύθυνση, την ίδια ώρα αμφιβάλλουν, διστάζουν και φοβούνται.

ΟΙ ΦΟΒΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ!

Οι φόβοι των πολιτών για ενδεχόμενη έξοδο από το ευρώ, που μεταφράζονται σε αγωνιώδη ερωτήματα, είναι πολλοί και επιτείνονται από την καταστροφολογία των κυρίαρχων κύκλων, συχνά και δυνάμεων της Αριστεράς.

Συγκεκριμένα, σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ, οι πολίτες φοβούνται για πολλά και ειδικότερα για τις καταθέσεις, τους μισθούς και τις συντάξεις τους.

Οι φόβοι αυτοί είναι αβάσιμοι, πράγμα που μπορεί να επιχειρηματολογηθεί μόνο και μόνο από το γεγονός ότι πάρα πολλές χώρες της Ευρώπης έχουν εθνικό νόμισμα, ακόμα και χώρες της Ε.Ε.,χωρίς αυτό να σημαίνει καταστροφή.

Αντίθετα, όλες αυτές οι χώρες, ακόμα και πιο αδύναμες οικονομικά από την Ελλάδα, παρ’ ότι ακολουθούν νεοφιλελεύθερες, σε γενικές γραμμές, επιλογές, διανύουν την κρίση με αρκετά ηπιότερες συνέπειες από ότι η χώρα μας ή χώρες της περιφέρειας της ευρωζώνης.

Κι αυτό για να μην αναφερθούμε στην προ ευρώ Ελλάδα, η οποία ακολουθούσε τις συνταγές του νεοφιλελεύθερισμού με νόμισμα τότε τη δραχμή. Σε αυτή την Ελλάδα δεν είχαν εξανεμισθεί οι καταθέσεις, ούτε οι μισθοί και οι συντάξεις.

Αντίθετα, στην τότε Ελλάδα της δραχμής, παρ’ ότι νεοφιλελεύθερη, μάλλον συγκρατούνταν οι λαϊκές αποταμιεύσεις, οι μισθοί, τα εισοδήματα και η κατανάλωση, ενώ στη νεοφιλελεύθερη Ελλάδα του ευρώ αυτό συνέβαινε, στο βαθμό που συνέβαινε, χάρις στον ποταμό των δανείων ιδιωτών και δημοσίου. Δάνεια από ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο επεκτάθηκε ληστρικά και ταχύταταχάρις στο «σκληρό ευρώ» και τα χαμηλά επιτόκια του τελευταίου. Αυτά, όμως, ήταν που προσέδωσανεφιαλτικές διαστάσεις στην ελληνική κρίση.

Κάνοντας αυτές τις επισημάνσεις, καθόλου δεν σημαίνει ότι το δίλημμά μας είναι αν ο νεοφιλελεύθερος ελληνικός καπιταλισμός θα είναι μέσα ή έξω από το ευρώ.

Κάθε άλλο! Ο νεοφιλελευθερισμός και ο καπιταλισμός είναι σε κάθε περίπτωση βλαπτικοί για τη χώρα.

Η δική μας πρόταση για έξοδο από το ευρώ συνδέεται με μια νέα προοδευτική πορεία και με μια εθνικά ανεξάρτητη και δημοκρατική Ελλάδα.

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ;

Τι θα γίνουν, λοιπόν, οι καταθέσεις των πολιτών στο πλαίσιο της δικής μας πρότασης για έξοδο από το ευρώ;

Η έξοδος από το ευρώ κατ’ αρχήν πρέπει να πούμε ότι συνδέεται, κατά πάσα πιθανότητα, με τη «στάση πληρωμών», δηλαδή τη διακοπή αποπληρωμής του χρέους. Και συνδέεται, τόσο γιατί το υπέρογκο χρέος είναι άδικο και μη βιώσιμο και επομένως, έτσι κι αλλοιώς δεν μπορεί να αποπληρωθεί  όσο και από το γεγονός ότι ένα εξωτερικό χρέος σε ευρώ, θα εκτιναχθεί στα ύψη σε σχέση με το νέο εθνικό νόμισμα. Επομένως, η διακοπή αποπληρωμής του χρέους, με στόχο τη διαγραφή του συντριπτικά μεγαλύτερου, τουλάχιστον, μέρους του, είναι το αναγκαίο συμπλήρωμα της εξόδου από το ευρώ για μια νέα πολιτική διεξόδου από την κρίση.

Και οι δύο αυτές κινήσεις, έξοδος από το ευρώ και «στάση πληρωμών» είτε «στάση πληρωμών» και έξοδος από το ευρώ, είναι αλληλένδετες θα συνοδευτούν, σχεδόν, «αναγκαστικά» και από άλλα δύο μέτρα:

ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ – ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ!

Πρώτον, την εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των τραπεζών και δεύτερον την υποτίμηση του νέου εθνικού νομίσματος.

Και τα δύο αυτά μέτρα είναι απαραίτητα για την απολύτως αναγκαία ανακεφαλοποίηση από το δημόσιο, με το νέο εθνικό νόμισμα, των τραπεζών και τη συνολική στήριξή τους, προκειμένου να ασκηθεί μια νέα χαμηλότοκη χρηματοπιστωτική πολιτική ανάπτυξης, παραγωγικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης.

Είναι απαραίτητα, επίσης, ιδιαίτερα σε πρώτη φάση, η υποτίμηση, για την τόνωση του εγχώριου δυναμικού και ειδικότερα των εξαγωγών και επομένως της απασχόλησης.

Αυτή η τετράδα μέτρων: στάση πληρωμών, έξοδος από το ευρώ, εθνικοποίηση των τραπεζών, γενναία υποτίμηση του νέου εθνικού νομίσματος, είναι βέβαιον ότι θα προσφέρουν ισχυρές ανάσες και ένα νέο αέρα ανεξαρτησίας στη χώρα και την οικονομία, που μπορεί να αξιοποιηθεί για τη διαμόρφωση μιας νέας προοδευτικής πορείας διεξόδου από την κρίση και ελπιδοφόρας προοπτικής.

ΟΙ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ΚΙΝΔΥΝΕΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ!

Οι καταθέσεις, τώρα, των πολιτών και των επιχειρήσεων στις τράπεζες, όχι μόνο δεν πρόκειται να υποστούν την παραμικρή απώλεια εξαιτίας όλων των παραπάνω και ειδικότερα από την έξοδο από το ευρώ αλλά και θα διαφυλαχθούν απολύτως, ως εθνικό κεφάλαιοαπό τη φθορά και τη βέβαιη απομείωση και απώλειά τους.

Και αυτή η βέβαιη φθορά, απομείωση και απώλεια των καταθέσεων θα επισυμβεί , όπως έχει ήδη αρχίσει να συμβαίνει, αν συνεχιστεί η σημερινή ατελείωτη τροϊκανή-μνημονιακή λεηλασία, που οδηγεί τη χώρα είτε σε «συντεταγμένη», υπό την κηδεμονία της ΕΕ, χρεοκοπία είτε σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία. Γιατί, είτε με «συντεταγμένη» είτε με «ανεξέλεγκτη» χρεοκοπία οι καταθέσεις, για διαφορετικούς λόγους σε κάθε περίπτωση, θα εξανεμιστούν, πέραν από τον κίνδυνο που ανά πάσα στιγμή διατρέχουν στις παρούσες συνθήκες από ένα αιφνίδιο »πανικό» των καταθετών!

Στην περίπτωση εξόδου από το ευρώ οι καταθέσεις θα μετατραπούν αυτομάτως σε ισόποσα ισοδύναμα του νέου νομίσματος, ανάλογα με την ισοτιμία ανταλλαγής που θα επιλεγεί, ενώ τα υπάρχοντα κυκλοφορούντα ευρώ, που θα ανταλλαγούν, θα μεταφερθούν στη νέα  Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδας, ως συναλλαγματικά διαθέσιμα της χώρας.

Αν το νέο νόμισμα, ας πούμε η νέα δραχμή, είναι π.χ. το ½ του ευρώ, τότε μια κατάθεση 1.000 ευρώ θα ισοδυναμεί και θα ανταλλαχθεί με 2.000 νέες δραχμές. Αυτές οι καταθέσεις θα είναι απολύτως ασφαλείς από τις ανακεφαλαιοποιημένες από το δημόσιο τράπεζες και απολύτως εγγυημένες,ανεξαρτήτως μεγέθους, από το κράτος, όπως άλλωστε ίσχυε και στην προ ευρώ περίοδο.

ΑΒΑΣΙΜΕΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ

Σε αυτή την περίπτωση προβάλλονται οι εξής ανησυχίες για τις καταθέσεις:

Πρώτη ανησυχία είναι ότι η υποτίμηση θα υποβαθμίσει την αγοραστική αξία του νέου νομίσματος στο εξωτερικό και δεύτερη ανησυχία είναι ότι το νέο νόμισμα θα χάσει την αξία του  στο εσωτερικό,εξαιτίας του πληθωρισμού που ενδεχομένως να επέλθει, λόγω της αύξησης των τιμών των εισαγόμενων προϊόντων.

Πράγματι, η μεγάλη υποτίμηση του νέου εθνικού νομίσματος θα επιφέρει σημαντική αύξηση στις τιμές των εισαγόμενων προϊόντων, αύξηση η οποία δεν είναι εν γένει ανεπιθύμητη, αφού θα ενισχύσει τα εγχώρια προϊόντα, την εγχώρια οικονομική βάση και την απασχόληση.

Ο πληθωρισμός που θα επέλθει λόγω της αύξησης των τιμών των εισαγόμενων προϊόντων, μπορεί να χαλιναγωγηθεί σε πολύ λογικά επίπεδα, αν μια προοδευτική κυβέρνηση επιβάλλει ένα ουσιαστικό και αυστηρό έλεγχο των τιμών, που θα πλήξει την αισχροκέρδεια και τα καρτέλ, τα οποία ενδημούν στην ελληνική αγορά.

Τέλος, πράγματι η αγοραστική δύναμη του νέου εθνικού νομίσματος θα πέσει, λόγω υποτίμησης, στις αγορές του εξωτερικού, αλλά ας μην παραβλέψουμε το γεγονός ότι θα συμβεί και το αντίστροφο: δηλαδή θα φτηνύνουν αρκετά τα εγχώρια προϊόντα και υπηρεσίες για τουςεπισκέπτες από το εξωτερικό, πράγμα που θα ενισχύσει το τουριστικό ρεύμα προς τη χώρα μας.

ΘΑ ΑΓΟΡΑΣΟΥΝ ΤΗ ΧΩΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ;

Να σημειώσουμε, ακόμα, ότι ο κίνδυνος, -που πολλοί επισείουν- πως θα έλθουν από το εξωτερικό,ακόμα και συμπατριώτες μας «αετονύχηδες» που έστειλαν έξω τις καταθέσεις τους, κεφάλαια για νααγοράσουν «κοψοχρονιά» τη χώρα, μπορεί να αντιμετωπιστεί.

Διότι το πρώτο που πρέπει να κάνει μια προοδευτική κυβέρνηση με την έξοδο από το ευρώ και την υποτίμηση του εθνικού νομίσματος, είναι να επιβάλλει, σε πρώτη, τουλάχιστον, φάση, αυστηρό έλεγχο στην κίνηση των κεφαλαίων, ώστε να υποβοηθήσει  νέες εθνικά συμφέρουσες τεχνολογικές και παραγωγικές επενδύσεις από το εξωτερικό και να αποτρέψει προερχόμενες από τα έξω κερδοσκοπικές αγορές και κερδοσκοπικές κινήσεις κεφαλαίων.

ΜΙΑ ΝΕΑ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Φυσικά, δεν θεωρούμε ότι με τα ως άνω καλύψαμε την σχετική θεματολογία αλλά νομίζουμε ότι δώσαμε μια πρώτη ιδέα απαντήσεων απέναντι στην κινδυνολογία και καταστροφολογία που διασπείρεται για την έξοδο από το ευρώ και τις καταθέσεις.

Σε επόμενο σημείωμά μας θα αντικρούσουμε τη μυθολογία ότι, τάχα, με την έξοδο από το ευρώ διατρέχουν κίνδυνο οι μισθοί και οι συντάξεις.

Αν υπάρχει ένας τρόπος για να μην καταρρεύσουν τελείως και απολύτως μισθοί και συντάξεις, αντίθετα, για να στηριχτούν και να γνωρίσουν σταδιακή αναβάθμιση, τότε αυτός είναι να ακολουθήσει η χώρα το δρόμο της στάσης πληρωμών και της  εξόδου από το ευρώ, στην κατεύθυνση μιας νέας ριζοσπαστικής προοδευτικής πολιτικής!