αναδημοσίευση από : www.sofokleous10.gr

Σε διαγραφή ιδιωτικών δανείων προς τις τράπεζες που αντιστοιχούν στο 13% του εθνικού προϊόντος προχώρησαν οι τράπεζες της Ισλανδίας ανακουφίζοντας ακόμη περισσότερο τους 400.000  κατοίκους της νησιωτικής χώρας που ένιωσε πριν από κάθε άλλη χώρα στην Ευρώπη τις δονήσεις της κρίσης του 2008 με αποτέλεσμα τον επόμενο χρόνο, το 2009, η οικονομία της  να συρρικνωθεί κατά 6,7%. Τα βάσανα της όμως δεν διήρκεσαν πολύ.  Παρότι η φούσκα που είχε δημιουργηθεί στην αγορά ακινήτων (μέσω των τραπεζών που δίνοντας αστρονομικές αποδόσεις συγκέντρωναν τις καταθέσεις δεκάδων χιλιάδων Βρετανών και Ολλανδών κυρίως, και όχι μόνο) ήταν η μεγαλύτερη τουλάχιστον στην από δω μεριά  του Ατλαντικού. Έτσι, το 2011 η οικονομία αυξήθηκε κατά 2,9% και το 2012 αναμένεται μα αυξηθεί κατά 2,6%, πολύ πάνω δηλαδή από το μέσο όρο ανάπτυξης για φέτος των χωρών του ΟΟΣΑ που υπολογίζεται μόλις σε 1,6%.

Τι μεσολάβησε όμως και αυτή η μικροσκοπική χώρα ξεπέρασε τόσο γρήγορα την κρίση, χωρίς μα βολοδέρνει όπως η Ελλάδα απουσιάζοντας μάλιστα και η τελευταία ελπίδα σωτηρίας; Ανακοίνωσε παύση πληρωμών! Με μία ειρηνική εξέγερση οι Ισλανδοί ανάγκασαν την πολιτική ηγεσία τους μα εξαγγείλει αθέτηση πληρωμών, αψηφώντας τις απειλές της Αγγλίας και τις πιθανές επιπτώσεις που μπορεί μα είχε η πρωτοβουλία της. Το αποτέλεσμα ήταν οι Ισλανδοί μα έχουν δικαιωθεί πλήρως  καθώς όχι μόνο δεν οδηγήθηκαν σε πείνα, όχι μόνο δεν έμειναν από καύσιμα (αυτά δεν λένε ότι θα πάθουμε και στην Ελλάδα, αν αρνηθούμε να πληρώσουμε;) άλλα ακόμη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο που δεν φημίζεται για την κατανόηση του, αναγκάστηκε μα δεχθεί την  απόφαση τους. Για την ακρίβεια αναγκάστηκε να συμβιβαστεί μη έχοντας άλλη επιλογή.

Γιατί μα μην κάνει το ίδιο και η Ελλάδα, πολύ περισσότερο όταν κάθε προσπάθεια διαχείρισης του δυσθεώρητου δημοσίου  χρέους φαίνεται καταδικασμένη εξ αρχής. Αυτό είναι το μήνυμα της μυστικής έκθεσης της Τρόικας η οποία υποβλήθηκε στο Eurogroup της προηγούμενης εβδομάδας, οδηγώντας στην  αναβολή της σχετικής απόφασης. Το μήνυμα της ήταν πως ακόμη και μα υλοποιηθούν όλα όσα ψήφισε η κυβέρνηση του Παπαδήμου το χρέος το 2020 δεν θα πέσει κάτω από το 129%!!! Αυτό το συμπέρασμα, αποτελεί πλέον κοινή πεποίθηση στις Βρυξέλλες και την Φραγκφούρτη, όπου έχουν την έδρα τους η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αντίστοιχα. Μόνο στην Αθήνα η πολιτική μας ηγεσία μάχεται μα αποδείξει ότι θα πληρώσει το χρέος ή ότι θα οδηγηθεί σε έναν έντιμο συμβιβασμό με τους πιστωτές παρότι όλα συνηγορούν στο ότι τέτοιο ενδεχόμενο δεν υπάρχει.

Μόνη λύση επομένως είναι η μονομερής ανακήρυξη στάσης πληρωμών και το άνοιγμα των βιβλίων του δημοσίου χρέους, προσλαμβάνοντας ελεγκτές που θα κάνουν αυτήν ακριβώς τη δουλειά σε συνθήκες πλήρους διαφάνειας και λογοδοσίας, για μα αποφασίσει η ίδια η κοινωνία και όχι οι Γερμανοί τι μπορούμε και κυρίως τις πρέπει μα πληρώσουμε. Το παράδειγμα της Ισλανδίας δείχνει ότι οι συνέπειες δεν θα είναι τόσο τραγικές όσο περιγράφουν αυτοί που θέλουν μα συνεχίσουμε να ταΐζουμε το αδηφάγο τέρας του δημοσίου χρέους…

Advertisements

Στο δρόμο της Αργεντινής

Φεβρουαρίου 20, 2012

αναδημοσίευση από : www.thepressproject.gr

Του Κώστα Λαπαβίτσα

 

Όταν υπέγραψε το Μνημόνιο, η κυβέρνηση Παπανδρέου έβαλε την Ελλάδα σε πορεία Αργεντινής. Για να κρατήσει τη χώρα πάση θυσία μέσα στο πλαίσιο του σκληρού νομίσματος, αποδέχτηκε δάνεια με επαχθή επιτόκια και όρους αποπληρωμής. Εκχώρησε μέρος της εθνικής κυριαρχίας στην τρόικα επιβάλλοντας λιτότητα για να εξασφαλιστούν πρωτογενή πλεονάσματα και να μειωθεί σταδιακά το δημόσιο χρέος. Αποδέχτηκε επίσης την ανάγκη για περαιτέρω απελευθέρωση των αγορών και ιδιωτικοποιήσεις. Τέτοια μέτρα χαρακτήρισαν την καταστροφική πορεία της Αργεντινής από το 1998 μέχρι το 2001.

Μόνο που στην Ελλάδα οι εξελίξεις είναι ταχύτερες και βιαιότερες. Η μείωση του ΑΕΠ το 2010-11 θα είναι περίπου 10%. Αν προσθέσουμε και το 2009, η συρρίκνωση θα φτάσει το 12%, ενώ προβλέπεται συνέχεια το 2012. Η κατάσταση θυμίζει τη Μεγάλη Κρίση της δεκαετίας του 1930. Και μεταφράζεται σε τραγωδία για του μισθωτούς, τους συνταξιούχους, αλλά και τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες. Οι εκτιμήσεις του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, που έχουν αποδειχτεί πιό αξιόπιστες από της τρόικας, λένε ότι η ανεργία θα ξεπεράσει το 1200000. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, από την άλλη, κλείνουν με πρωτοφανείς ρυθμούς.

Η καταστροφή οφείλεται ξεκάθαρα στο πρόγραμμα ΔΝΤ/ΕΕ/ΕΚΤ. Αφενός, χτυπήθηκε σκληρά η συνολική ζήτηση μέσω των κρατικών περικοπών, της αύξησης των φόρων και της μείωσης μισθών και συντάξεων. Αφετέρου, οι τράπεζες περιόρισαν την παροχή ρευστότητας για να γίνει η ‘απομόχλευση’ και να ισχυροποιηθούν οι ισολογισμοί τους. Στις δύο αυτές μυλόπετρες συντρίφτηκαν οι μικρομεσαίες ελληνικές επιχειρήσεις, οδηγώντας την ανεργία στα ύψη.

Το αποτέλεσμα ήταν όμως και η αποτυχία του ίδιου του προγράμματος διότι με τέτοια ύφεση οι στόχοι για το έλλειμμα δεν επιτυγχάνονται, ενώ η δυναμική του χρέους είναι πλέον εκτός ελέγχου. Καθόλου δεν πρέπει να ξενίζει η μεγάλη υστέρηση εσόδων το 2011. Η οποία οδήγησε σε οξύτατη αντιπαράθεση με την τρόικα στις αρχές Σεπτεμβρίου, παρ’ ότι η τελευταία έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση της χώρας. Δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί χειρότερα σχεδιασμένα προγράμματα σταθεροποίησης από το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο. Και μόνο η φαεινή ιδέα της ατομικής συλλογής αποδείξεων για να υπάρξει έκπτωση φόρου δείχνει ότι φτιάχτηκαν στο πόδι. Διότι για να λειτουργήσει το μέτρο θα έπρεπε να προσληφθούν στρατιές εφοριακών για να ελέγχουν τα εκατομμύρια των αποδείξεων. Αφού κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο, εμφανίστηκαν ακόμη και παράπλευρες αγορές αποδείξεων μεταξύ επιχειρηματιών, με αποτέλεσμα το κράτος να χάσει μεγάλα έσοδα από επιστροφές φόρων. Στα ΜΜΕ και αλλού όμως, τα αποτελέσματα αυτής της καραμπινάτης ανοησίας παρουσιάζονται ως ένδειξη της αδυναμίας της ελληνικής οικονομίας να δεχτεί μεταρρυθμίσεις.

Αντιμέτωπη με τις νέες πιέσεις της τρόικας και της Γερμανίας, η ελληνική κυβέρνηση υποχώρησε άτακτα προβαίνοντας σε εξαγγελίες που δείχνουν ότι χάθηκε κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Η εκποίηση περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου δεν θα βελτιώσει τη λειτουργία της οικονομίας, ενώ θα αποφέρει αμελητέα μείωση του χρέους, ακόμη κι αν επιτευχθεί ο εξωπραγματικός στόχος των 5 δις ευρώ για το υπόλοιπο του 2011. Οι μαζικές απολύσεις στο Δημόσιο θα χτυπήσουν κι άλλο τη ζήτηση και θα εντείνουν την ανασφάλεια. Η επιβολή του νέου φόρου ακίνητης περιουσίας είναι βαθειά άδικη, μεταμορφώνει τη ΔΕΗ σε φοροσυλλέκτη και δύσκολα θα πετύχει το στόχο των 2 δις ευρώ.

Από την άλλη, η απελευθέρωση των επαγγελμάτων και η μείωση των μισθών είναι άκρως απίθανο να φέρουν ουσιαστική άνοδο της ανταγωνιστικότητας και ανάκαμψη του ιδιωτικού τομέα. Για να υπάρξει οικονομικός δυναμισμός απαιτούνται εκτεταμένες επενδύσεις, νέες τεχνολογίες, καινοτομία στην παραγωγή, βελτίωση της παιδείας, προστασία των εργαζομένων και ούτω καθεξής. Χωρίς τη συστηματική παρέμβαση του κράτους σε όλα τα επίπεδα, αυτές οι συνθήκες δεν διασφαλίζονται. Αντί να δράσει θετικά, η κυβέρνηση απειλεί να περιορίσει κι άλλο τις δημόσιες επενδύσεις. Παράλληλα καταστρέφει μοχλούς αποτελεσματικής παρέμβασης στην οικονομία, όπως το ΙΓΜΕ και το ΕΘΙΑΓΕ, προσβλέποντας σε μηδαμινή εξοικονόμηση δαπανών. Πρόκειται για αυτοχειρία άνευ προηγουμένου στην ιστορία της Ελλάδας.

Όλα αυτά χωρίς καν να αναφέρουμε τις τράπεζες που βρίσκονται σε δεινή θέση λόγω του όγκου των κρατικών ομολόγων που διακρατούν, αλλά και των επισφαλειών που συσσωρεύονται εξαιτίας της ύφεσης. Να σημειωθεί ότι οι τράπεζες στα δύο χρόνια της κρίσης, αντί να μειώσουν, αύξησαν το ποσοστό δημόσιου χρέους στα χαρτοφυλάκιά τους. Ο χαμηλότοκος δανεισμός από την ΕΚΤ σε συνδυασμό με τον υψηλότοκο δανεισμό προς το δημόσιο απέφερε σημαντικά, αν και επισφαλή, κέρδη. Η κυβερνητική επιλογή της παραμονής στην ΟΝΕ και η παράλληλη αναζήτηση δανεισμού με οποιοδήποτε κοινωνικό κόστος εξυπηρέτησαν κυρίως τις τράπεζες. Χωρίς τα δάνεια που παίρνει το ελληνικό κράτος, αλλά και τη ρευστότητα που παρέχει η ΕΚΤ, η μετοχική αξία των ελληνικών τραπεζών θα ήταν κοντά στο μηδέν.

Όσο η κυβέρνηση και η τρόικα εντείνουν το πρόγραμμα λιτότητας το επόμενο διάστημα, τόσο εντονότερα θα γίνονται τα φαινόμενα αποσάθρωσης. Η χώρα αρχίζει να μοιάζει την Αργεντινή προς το τέλος του μαρτυρίου της. Ήδη εμφανίστηκαν δίκτυα άμεσης ανταλλαγής αγαθών και υπηρεσιών στα κοινωνικά στρώματα που χειμάζονται. Παρατηρείται επιστροφή στις αγροτικές ασχολίες, κλασική ένδειξη οικονομικής οπισθοδρόμησης. Η παιδεία και η υγεία παρουσιάζουν εικόνα προϊούσας αποσύνθεσης. Εντείνεται η κοινωνική ανομία με έξαρση των κλοπών και της βίας. Είναι διάχυτη η αγανάκτηση και η απόγνωση.

Προκύπτει λοιπόν αβίαστα το συμπέρασμα ότι, ακόμη κι αν εκταμιευτεί η έκτη δόση, μόνο από θαύμα θα ικανοποιηθούν οι όροι για τις δόσεις του Δεκεμβρίου 2011, ή του Μαρτίου 2012. Η λογική των πραγμάτων οδηγεί στην αθέτηση πληρωμών στο δημόσιο χρέος, πράγμα που περιμένουν οι διεθνείς αγορές και άρα το σπρεντ κινείται στο απίστευτο επίπεδο των 2000 μονάδων βάσης. Σ’ αυτή την περίπτωση είναι λογικό να ακολουθήσει και έξοδος από την ΟΝΕ, σπάζοντας τη δεσμά του σκληρού νομίσματος. Δεν υπάρχει εξάλλου αμφιβολία ότι η ΟΝΕ είναι μη βιώσιμη με τη σημερινή της μορφή και οι δραστικές αλλαγές σε συνολικό επίπεδο είναι θέμα χρόνου.

Η συμμετοχή της Ελλάδας στο κοινό νόμισμα αποδείχτηκε ιστορικό σφάλμα που οδηγεί σε μαρασμό. Η χώρα μπήκε στο καταστροφικό πλαίσιο της ΟΝΕ εξυπηρετώντας μόνο τα συμφέροντα των τραπεζών και ορισμένων μεγάλων επιχειρήσεων. Το σταθεροποιητικό πρόγραμμα της τρόικας επίσης πήγασε από τον συντηρητικό πυρήνα του σκληρού νομίσματος, αλλά γι’ αυτό ακριβώς το λόγο έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα από τα επιδιωκόμενα. Στην πράξη η τρόικα ωθεί την Ελλάδα σε αθέτηση πληρωμών και έξοδο από την ΟΝΕ. Οι εξελίξεις αυτές θα φέρουν μεν μεγάλη αναταραχή, αλλά θα επιτρέψουν στην ανάκαμψη να αρχίσει.

Δυστυχώς όμως η χώρα βρίσκεται μπροστά στην αναταραχή με ήδη εξασθενημένη οικονομία. Πρόκειται για τεράστια ζημία που προκλήθηκε από το Μνημόνιο και τις άλλες μεθοδεύσεις της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ. Τα πράγματα περιπλέκονται επίσης από την πλήρη αναξιοπιστία των δύο μεγάλων κομμάτων, αλλά και των μηχανισμών εξουσίας. Συνεπώς η επερχόμενη αλλαγή απειλεί να δημιουργήσει φαινόμενα πρωτοφανούς κοινωνικής διάλυσης, που ίσως ξεπεράσουν κι αυτά της Αργεντινής.

Η απάντηση είναι βγουν μπροστά οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που αντιλαμβάνονται ότι η αθέτηση πληρωμών και η έξοδος από το ευρώ είναι απαραίτητα στοιχεία της λύσης του προβλήματος. Και που θα πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους ώστε να γίνουν αυτά με συντεταγμένο τρόπο αποφεύγοντας την κοινωνική καταστροφή. Με αποφασιστική πολιτική ηγεσία, τα λαϊκά και εργατικά στρώματα μπορούν να λύσουν την κρίση, αλλάζοντας παράλληλα την κοινωνία προς όφελος της εργασίας και κατά του κεφαλαίου. Για το σκοπό αυτό χρειάζεται μετωπικός πολιτικός σχηματισμός με επίκεντρο την Αριστερά.

Το μέτωπο θα προχωρήσει καταρχήν σε στάση πληρωμών, χωρίς να αποδεχτεί τόκους υπερημερίας. Θα προβεί κατόπιν σε λογιστικό έλεγχο του χρέους για να αποφασιστεί σε δημοκρατική βάση τι θα αποπληρωθεί και τι όχι. Θα διαπραγματευτεί τέλος με κυρίαρχο τρόπο με τους πιστωτές για να κλείσει η πληγή όσο πιό γρήγορα γίνεται. Αν στηριχτεί στη λαϊκή βούληση και συμμετοχή, τα όπλα του δεν θα είναι ευκαταφρόνητα. Περιλαμβάνουν τη δυνατότητα να κηρυχθεί μεγάλο μέρος του δανεισμού μη νομιμοποιημένο, ιδίως αυτού από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Η ελληνική Βουλή μπορεί ακόμη να αλλάξει με μονομερή πράξη τους όρους αποπληρωμής των ομολόγων δεδομένου ότι ο μεγάλος όγκος τους διέπεται από την ελληνική νομοθεσία.

Η διαγραφή του χρέους θα δώσει ανάσα στην ελληνική οικονομία, αλλά η έξοδος από το ευρώ θα απαιτήσει πολύ πιό συντεταγμένη αντιμετώπιση. Η καταιγίδα θα κρατήσει μερικούς μήνες, μέχρι να εμφανιστούν τα πρώτα σημάδια ανάκαμψης. Θα πρέπει να περάσουν οι τράπεζες υπό δημόσια ιδιοκτησία για να μην καταρρεύσουν. Να τεθούν αυστηροί έλεγχοι στις κεφαλαιακές ροές. Να ληφθούν δοικητικά μέτρα για να αντιμετωπιστούν οι άμεσες ανάγκες σε καύσιμα, τρόφιμα και φάρμακα. Να γίνει αναδιανομή του εισοδήματος και του πλούτου για να στηριχτούν τα εργατικά και τα φτωχότερα στρώματα. Να κινητοποιηθεί η νομισματική πολιτική για να καλυφθεί το πρωτογενές έλλειμμα και να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις.

Η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι, αφού σπάσουν τα δεσμά του σκληρού νομίσματος, η ανάκαμψη μπορεί να είναι ταχεία. Ανακτάται η εσωτερική αγορά, μειώνεται η εξάρτηση από τις εισαγωγές, τονώνεται η εξαγωγική ισχύς και, το κυριότερο, δημιουργείται η δυνατότητα να προστατευτεί η απασχόληση. Το επιχείρημα που συχνά ακούγεται, ότι η Ελλάδα δεν θα ανακάμψει όπως η Αργεντινή γιατί δεν έχει  μεγάλες εξαγωγικές δυνατότητες σε αγροτικά προϊόντα, είναι έωλο. Οι χώρες που ξεφεύγουν από τη χρηματοπιστωτική μέγγενη ανακάμπτουν η κάθε μία ανάλογα με τις ιδιομορφίες της οικονομίας της, όπως είναι φυσικό. Αλλά ανακάμπτουν.

Η πραγματικη σημασία της εμπειρίας της Αργεντινής για την Ελλάδα είναι διαφορετική. Η Ελλάδα δεν θα πρέπει να αρκεστεί στη μισοτελειωμένη αλλαγή της Αργεντινής, αλλά να την ολοκληρώσει. Ο Κίρτσνερ απάλλαξε τη χώρα του από το βραχνά του ΔΝΤ, χωρίς όμως να ανατρέψει τα κακώς κείμενα της κοινωνίας. Η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να προχωρήσει σε ουσιαστικότερη κοινωνική αλλαγή προς όφελος της εργασίας, χτυπώντας το νεοφιλελευθερισμό στην Ευρώπη. Ένα ριζοσπαστικό αριστερό μέτωπο μπορεί να κάνει βαθειές στρατηγικές τομές στην ελληνική οικονομία και κοινωνία, αλλάζοντας παράλληλα εκ βάθρων το κράτος και το πολιτικό σύστημα. Μπορεί να αναζωογονήσει τον παραγωγικό ιστό βάζοντας τη χώρα σε τροχιά προόδου και φέρνοντας πιό κοντά το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό.

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει κατάσταση έκτακτης ανάγκης που είναι αποτέλεσμα του τραγικού σφάλματος της συμμετοχής στην ΟΝΕ, της επιβολής λιτότητας, αλλά και της συνολικής αποτυχίας της άρχουσας τάξης και του πολιτικού προσωπικού της. Η επίλυση της κρίσης είναι όμως απολύτως εφικτή, με παράλληλη κοινωνική αλλαγή υπέρ των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων, αρκεί να βγουν μπροστά οι δυνάμεις που έχουν συναίσθηση ευθύνης και δε φοβούνται αυτό που έρχεται. Όσο γι’αυτούς που έφεραν τη χώρα στην παρούσα κατάσταση, ας θυμούνται ότι ο ελληνικός λαός μπορεί να μην έχει βρει ακόμη τη φωνή του, αλλά όλα τα παρατηρεί και τα καταγράφει.

αναδημοσίευση από : www.koutipandoras.gr

Δημοσιευμένο στις 16 Φεβ 2012

Συντάκτης: Κώστας Βαξεβάνης

Ευτυχώς ο Σόιμπλε δεν ξέρει ελληνικά. Έτσι μάλλον δεν θα του κοινοποιηθεί ο πλούτος όσων θα γραφούν αυτές τις μέρες εναντίον του. Ο υπουργός Οικονομίας της Γερμανίας, είναι πραγματικά από τους πιο συντηρητικούς πολιτικούς στην Ευρώπη. Οι πολιτικές του θέσεις επεκτείνονται από την υποστήριξη των βομβαρδισμών στο Ιράκ, έως την αποδοχή του Γκουαντάναμο και την επέμβαση του γερμανικού στρατού στις διαδηλώσεις στην Γερμανία. Στην Ελλάδα από την Τετάρτη έχει μετατραπεί στον κακό λύκο στο παραμύθι όπου κινδυνεύει η ελληνική κοκκινοσκουφίτσα. Αφού υπέγραψε το μνημόνιο βέβαια.

Ο Σόιμπλε θα καταδειχθεί ως η αιτία των κακών. Ο σάκος του μποξ για τις «πατριωτικές» κραυγές που θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν εικόνα εθνικής υπερηφάνειας με την αντιπαράθεση μαζί του. Αφού υπέγραψαν το μνημόνιο, ξαναλέω. Στο τέλος βέβαια, οι κυνηγοί του έθνους, θα σκοτώσουν τον κακό λύκο-Σόιμπλε και θα βγει από την κοιλιά του ,τροφαντό και εν ζωή το θύμα του. Ο Βενιζέλος-κοκκινοσκουφίτσα, για να κάνει δηλώσεις σωτηρίας.

Η στάση του Σόιμπλε, μπορεί να εξηγηθεί με πολλούς τρόπους. Δια των δηλώσεων και των απαιτήσεών του, το γερμανικό οικονομικό κατεστημένο βάζει το μάξιμουμ των απαιτήσεων απέναντι σε μια υποτακτική κυβέρνηση που δεν τόλμησε να κάνει διαπραγματεύσεις ακόμη και όταν είχε τη δυνατότητα. Υπάρχει πιθανότητα, ο Σόιμπλε απλώς να καθησυχάζει τις φωνές του κατεστημένου (πρόεδρος Bosch πχ),που ζητούν την έξοδο της Ελλάδας από ευρωζώνη) και την τιμωρία της μέσα από μια λογική οικονομικού προτεσταντισμού (αμαρτήσατε θα τιμωρηθείτε).

Το πρόβλημα δεν είναι ο Σόιμπλε, η λεπτομέρεια, αλλά το κάδρο. Η γενική εικόνα. Σε αυτή την εικόνα, η Ελλάδα θα είναι εκτός ΕΕ και πτωχευμένη. Ο φόβος δηλαδή που χρησιμοποιήθηκε για την υπογραφή του μνημονίου θα είναι το αποτέλεσμα που εκ των πραγμάτων θα προκύψει αλλά χειρότερα.

Η ΕΕ είναι πλέον μια προβληματική κατάσταση και το ευρώ περισσότερο. Η Γερμανία έχει τρεις επιλογές:

Επιλογή πρώτη: Προτείνει η Ευρωπαϊκή Ένωση να αποτελέσει μια πραγματική οικονομικοπολιτική ολοκλήρωση και όχι μια τεχνητή νομισματική ένωση. Όπως οι ΗΠΑ. Αυτό σημαίνει κεντρικές πολιτικές αποφάσεις, ενιαία οικονομική πολιτική και βέβαια μεταφορά των χρεών στην Ένωση και των πλεονασμάτων στις περιοχές που έχουν ανάγκη.

Επιλογή δεύτερη: Διαλύει την ΕΕ και δημιουργεί μια νέα ολοκλήρωση με τις βόρειες χώρες με τις οποίες εμφανίζει οικονομικές αντιστοιχίες.

Επιλογή τρίτη: Αποχωρεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ βέβαια, θεωρώντας πως δικαιούται να εισπράξει μόνη τα αποτελέσματα της γερμανικής οικονομικής ευρωστίας. Εδώ μπαίνουν άλλα θέματα βέβαια αλλά ελπίζει ότι θα τα επιλύσει στο μέλλον.

Το πρώτο σενάριο είναι απίθανο. Γιατί η Γερμανία και η Γαλλία να δεχθούν τα χρέη των άλλων και να μοιράσουν τα πλεονάσματα; Είναι πολύ ευρωπαϊκό σενάριο για να είναι αληθινό. Στις δύο άλλες περιπτώσεις, η Ελλάδα είναι εκτός ευρώ και πτωχευμένη. Γιατί το μνημόνιο την έχει οδηγήσει στην ύφεση, με ένα χρέος (λόγω αγγλικού δικαίου) που δεν μπορεί να κουρέψει.

Η χώρα έχασε την ευκαιρία να κηρύξει στάση πληρωμών μέσα στο ευρώ, να απειλήσει έστω, αποκτώντας την διαπραγματευτική δυνατότητα που θα εξασφάλιζε κούρεμα του χρέους και στη συνέχεια μια αναπτυξιακή πολιτική. Αυτό που συνέβη είναι τραγικό. Κατάφεραν να δημιουργήσουν στην κοινή γνώμη την εντύπωση πως η στάση πληρωμών, είναι η «πτώχευση» άρα η φτώχεια της Ελλάδας. Ενώ είναι η απόφαση να μην πληρώνεις τους δανειστές.

Το σύνολο των νέων δανείων μας πάνε σε αποπληρωμή παλιών τόκων και την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Στην πραγματικότητα των τραπεζιτών στους οποίους θα δώσουμε λεφτά για να καλυφθούν οι μαύρες τρύπες που προέκυψαν από θαλασσοδάνεια στον εαυτό τους και καταχρήσεις δισεκατομμυρίων, χωρίς να πάρουμε μετοχές. Παραδόξως ο αγαπημένος νόμος της αγοράς, παύει να ισχύει και το κράτος γίνεται κρυφοκομμουνιστής.

Στην επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε τις προηγούμενες ημέρες για το πόσο κακιά είναι η «άτακτη χρεοκοπία» συναντάς τεράστιους δράκους άγνοιας που μέσα από τη λεκτική σύγχυση προσπαθούν να φτάσουν σε πολιτικά συμπεράσματα. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση κάποιου αλβανού συναδέλφου που ζει στην Ελλάδα. Στο blog του (το οποίο παρακολουθώ και μάλιστα μ’ αρέσει) έχοντας προφανώς και ο ίδιος τη σύγχυση μεταξύ φτώχιας σε μιας χώρα και στάσης πληρωμών (πτώχευσης) έγραψε ένα κομμάτι στο οποίο περιέγραφε με μελανά χρώματα ό,τι έζησε στην Αλβανία μετά την πτώση του καθεστώτος. Πήγαινες, γράφει, να πάρεις ψωμί από τον φούρνο και δεν υπήρχε φούρνος. Ξύπναγες και έλειπαν τα κεραμίδια του σπιτιού σου. Δεν περιγράφει καμία στάση πληρωμών γιατί απλώς δεν υπήρξε τέτοια. Περιγράφει την φτώχεια στην Αλβανία λόγω άλλων παραγόντων. Αυτό λοιπόν το άρθρο, ο σεμνός συνάδελφος, το είδε να γίνεται μπεστ σέλερ στα μεγαλύτερα site της χώρας, τα οποία και προχώρησαν στην επιχειρηματολογία «να ψηφιστεί το μνημόνιο να μην γίνουμε Αλβανία».

Η χρεοκοπία δεν είναι φτώχεια προφανώς. Αντιθέτως στην κρίση που δεν επιλύεται με στάση πληρωμών, ένα κομμάτι του πληθυσμού πεινάει, ενώ ακόμη και αυτοί που έχουν αποταμιεύσεις, φοβούνται να τις εκθέσουν σε οποιαδήποτε παραγωγική διαδικασία με τον φόβο του αβέβαιου μέλλοντος. Δηλαδή υποφέρει όλη η χώρα.

Χρησιμοποιήθηκε ακόμη και το επιχείρημα «τι θα τρώμε» αφού θα πηγαίναμε σε χρεοκοπία. Ό,τι και τώρα είναι η απλή απάντηση. Αφού τίποτα από τα δάνεια δεν πάει στη χώρα αλλά στην πληρωμή δανείων, θα ζούσαμε με αυτά που ζούμε και τώρα. Απείλησαν ακόμη και με έλλειψη πετρελαίου και τροφίμων. Μα το κράτος δεν είναι αυτό που αγοράζει πια πετρέλαιο και τρόφιμα. Το κάνουν οι εταιρείες.

Υπολογίζεται πως μια κίνηση στάσης πληρωμών θα επηρέαζε αρνητικά το ΑΕΠ κατά 0,5%. Με το μνημόνιο θεωρείται βέβαιο πως θα φτάσουμε στο 2%.

Τώρα λοιπόν η κοκκινοσκουφίτσα τριγυρνάει στο δάσος και τσιρίζει πως θα την φάει ο λύκος. Το τραγικότερο όλων είναι πως όταν θα αναγκαστούμε να πάμε σε χρεοκοπία (τότε ναι, θα είναι άτακτη γιατί δεν θα την έχουμε επιλέξει, αλλά θα την επιβάλουν),το χρέος μας δεν θα μπορεί να κουρευτεί λόγω του μνημονίου. Και όσοι το υπέγραψαν θα λένε «είδατε τι πάθαμε με την χρεοκοπία;». Μη λέγοντας βέβαια πως δεν ήταν η χρεοκοπία που εμείς επιλέξαμε την κατάλληλη στιγμή. Η κοκκινοσκουφίτσα βεβαίως θα μεγαλώνει μια χαρά. Θα έχει αποθέματα, καταθέσεις και ίσως υπομονή να πάρει μέρος και στο παραμύθι του μέλλοντος.