αναδημοσίευση από inprecor.gr

Το μόνο που μας έλειπε είναι να ξεσπάσει ένας πόλεμος.Κι όπως όλα δείχνουν το ενδεχόμενο είναι πολύ πιθανό. Οι New York Times αποκαλύπτουν ουσιαστικά το ισραηλινό σχέδιο για “χτύπημα” στο Ιράν,επαναλαμβάνοντας βέβαια τις προειδοποιήσεις προς τον πιο στενό σύμμαχο των ΗΠΑ.

Σύμφωνα με το σχέδιο που παρουσιάζουν ως εκτίμηση οι NY.Times:

•Σε περίπτωση που το Ισραήλ αποφασίσει να ξεκινήσει αεροπορικά “χτυπήματα” στο Ιράν, οι πιλότοι του θα πρέπει να πετάξουν πάνω από 1.000 μίλια σ΄ εχθρικό εναέριο χώρο, με ανεφοδιασμό στον αέρα και να βρεθούν αντιμέτωποι με την αντιαεροπορική άμυνα του Ιράν.

•Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις ειδικών για να εξουδετερωθεί η ιρανική αντιαεροπορική άμυνα θα πρέπει να υπάρξει μια επιχείρηση η οποία θα προβλέπει την ταυτόχρονη πτήση 100 αεροσκαφών.

•Αμερικανοί αξιωματούχοι και στρατιωτικοί αναλυτές του Πενταγώνουν υποστηρίζουν ότι θα πρόκειται για ένα εξαιρετικά σύνθετο εγχείρημα,πολύ διαφορετικό από τις «χειρουργικές» επιθέσεις σε πυρηνικό αντιδραστήρα στη Συρία το 2007 και στον αντιδραστήρα του Ιράκ το 1981.

•””Δεν θα είναι καθόλου εύκολο”, λέει ο David A. Deptula, ο οποίος συνταξιοδοτήθηκε πέρυσι ως ανώτατος αξιωματούχος των υπηρεσιών πληροφοριών της Πολεμικής Αεροπορίας και είχε σχεδιάσει τις αμερικανικές εναέριες εκστρατείες το 2001 στο Αφγανιστάν και στον πόλεμο του Κόλπου το 1991.

Οι πληροφορίες και οι εκτιμήσεις για ισραηλινή επίθεση στο Ιράν πληθαίνουν και ανησυχούν τις ΗΠΑ.

Ο Tom Donilon, σύμβουλος εθνικής ασφαλείας, συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου στην Ιερουσαλήμ την Κυριακή, και ο πρόεδρος του Γενικού Επιτελείου , στρατηγός Martin E. Dempsey,προειδοποίησε μέσω CNN ότι μια ισραηλινή επίθεση στο Ιράν τώρα θα είναι «αποσταθεροποιητική.”

Ομοίως, ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών, William Hague, δήλωσε στο BBC ότι μια επίθεση στο Ιράν δεν θα είναι« σοφή κίνηση «για το Ισραήλ .

Τι ανησυχεί τις ΗΠΑ; Αν το Ισραήλ ξεκινώντας την επίθεση στο Ιράν θα καταφέρει να “τελειώσει” μόνο του τη “δουλειά” .Κι αυτό γιατί αν δεν τα καταφέρει οι ΗΠΑ δεν θα έχουν άλλη επιλογή από το να εμπλακούν.

Ποιοι είναι οι στόχοι

Σύμφωνα με τις αμερκανικές εκτιμήσεις το Ισραήλ θα ήθελε να χτυπήσει τέσσερις μεγάλες πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν.

• Νατάνζ και Φόρντο , Αράκ και Ισφαχάν.

Σύμφωνα με στρατιωτικούς αναλυτές το πρώτο πρόβλημα είναι το πώς θα φτάσουν εκεί τα ισραηλινά μαχητικά.

Υπάρχουν τρεις πιθανές διαδρομές ,όπως φαίνεται και στο γράφημα των N.Y.Times : βόρεια πάνω από την Τουρκία, νότια πάνω από τη Σαουδική Αραβία ή μέσω Ιορδανίας και το Ιράκ.


 

 

 

 

 

 

 

 

Η διαδρομή πάνω από το Ιράκ θα είναι η πιο άμεση και βέβαια ακόμη κι αν ήθελαν οι Ιρακινοί να αντιδράσουν δεν έχουν πια αεράμυνα για να το κάνουν.

Υποθέτοντας ότι η Ιορδανία θα ανεχθεί την ισραηλινή υπέρπτηση, το επόμενο πρόβλημα είναι η απόσταση. Το Ισραήλ έχει Αμερικανικής κατασκευής F-15I και F-16I μαχητικά αεροσκάφη που μπορούν να μεταφέρουν τις βόμβες προς τους στόχους, αλλά ακόμη κι αν όλα πάνε τέλεια,τους “λείπουν” το ελάχιστο 2.000.Με την προϋπόθεση ότι τα αεροσκάφη δεν θα χάσουν ούτε δευτερόλεπτο.

Συνεπώς το Ισραήλ θα πρέπει να χρησιμοποιήσει αεροπλάνα ανεφοδιασμού.Διαθέτει οκτώ και οι αμερικανοί στρατιωτικοί αναλυτές ,λένε ότι δεν είναι αρκετά για μια τέτοια σύνθετη επίθεση.

Ακόμα κι αν κριθούν αρκετά , θα πρέπει να προστατεύονται από μαχητικά.

Το Ισραήλ σύμφωνα με όσα είναι γνωστά έχει περίπου 125 F-15Is και F-16Is. Μία πιθανότητα, σύμφωνα με τους αμερικανούς είναι να πετούν τα αεροσκάφη ανεφοδιασμού στα 50.000 πόδια, για να αποφύγουν πυρά αεράμυνας και στη συνέχεια να κατέβουν χαμηλότερα για τους ανεφοδιασμούς.

Ιρανική Αεράμυνα

Η αντιαεροπορική άμυνα του Ιράν μπορεί να είναι παλιάς γενιάς – το 2010, η Ρωσία αρνήθηκε να πουλήσει στο Ιράν τους πιο προηγμένους S-300 – αλλά δεν είναι καθόλου αμελητέα, λένε στρατιωτικοί αναλυτές.

Θα μπορούσε να αναγκάσει τα ισραηλινά μαχητικά αεροπλάνα να ελιχθούν και να ρίξουν τα πυρομαχικά τους, πριν φτάσουν ακόμα στους στόχους τους. Το Ιράν θα μπορούσε επίσης να αντεπιτεθεί με πυραύλους που θα μπορούσαν να πλήξουν το Ισραήλ, ανοίγοντας ένα νέο πολέμο στη Μέση Ανατολή. Κάποιοι Ισραηλινοί αξιωματούχοι έχουν υποστηρίξει ότι οι συνέπειες θα είναι χειρότερες, αν το Ιράν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα.

Ένα άλλο σημαντικό εμπόδιο είναι οι ισραηλινές βόμβες είναι σε θέση να διεισδύσουν στην εγκατάσταση Νατάνζ, που πιστεύεται ότι βρίσκεται προστατευμένη κάτω από 30 πόδια οπλισμένου σκυροδέματος.Όπως και η εγκατάσταση στο Φόρντο, η οποία είναι χτισμένη σε ένα βουνό.

Το Ισραήλ έχει αμερικανικής κατασκευής βόμβες GBU-28-5000 λιβρών «Bunker Buster«που μπορούν να πλήξουν οχυρωμένους στόχους, αν και δεν είναι σαφές σε ποιο βαθμό θα φθάσουν οι ζημιές.

Οι αμερικανικές εκτιμήσεις καταλήγουν ουσιαστικά σε μία ακόμη προειδοποίηση προς το Ισραήλ να μην προχωρήσει μόνο του.

Οι ΗΠΑ λένε ότι το έχουν την ικανότητα να πλήξουν το Ιράν με βομβαρδιστικά αεροπλάνα, αεροσκάφη stealth και πυραύλους κρουζ, και με μη επανδρωμένα αεροσκάφη θα μπορούσαν να κάνουν εκτιμήσεις ζημιών για να διαπιστώσουν αν χρειάζονται νέες επιθέσεις.

Ακόμη κι έτσι όμως αξιωματούχοι λένε ότι θα εξακολουθούσε να είναι δύσκολο να διεισδύσουν βαθύτερα στις εγκαταστάσεις του Ιράν με τις υπάρχουσες αμερικανικές βόμβες και έτσι ενισχύουν την υπάρχουσα 30.000 λιβρών «Massive Ordnance Penetrator», που σχεδιάστηκε ειδικά για το Ιράν και τη Βόρεια Κορέα.

Συνεπώς οι ΗΠΑ ζητούν από το Ισραήλ,υπομονή,για έναν πόλεμο που μοιάζει αναπόφευκτος.

Advertisements

Νέος πόλεμος στα Φόκλαντ

Φεβρουαρίου 18, 2012

 Άρης Χατζηστεφάνου / Επίκαιρα

«O πόλεμος των Φόκλαντ», έγραψε κάποτε ο Αργεντινός συγγραφέας Χόρχε Λουίς Μπόρχες, «είναι σαν τη μάχη δυο καραφλών για μια τσατσάρα». Κι όμως, αυτή η γεωπολιτικά ασήμαντη διένεξη για ένα σύμπλεγμα αραιοκατοικημένων νησιών του Ατλαντικού όχι μόνο εξακολουθεί να κατατρύχει την ιστορία της Αργεντινής και της Βρετανίας, αλλά απειλεί να πυροδοτήσει θερμό επεισόδιο. Η εμπλοκή, μάλιστα, στη διπλωματική διαμάχη των χωρών της Λατινικής Αμερικής απειλεί να διευρύνει τις επιπτώσεις της αντιπαράθεσης. Αρκεί να περπατήσεις για λίγα λεπτά στο κέντρο του Λονδίνου για να αισθανθείς ένα φάντασμα από τα παρελθόν να πλανιέται πάνω από την πόλη. Οι πηχυαίοι τίτλοι των εφημερίδων μιλούν και πάλι για τις «προκλήσεις της Αργεντινής στη βρετανική κυριαρχία», ενώ η φιγούρα της Θάτσερ –από τις γιγαντοαφίσες για την ταινία «Σιδηρά Κυρία»– σου προκαλεί την αίσθηση ότι βρίσκεσαι στο 1982.

Λίγες εβδομάδες πριν συμπληρωθούν τριάντα χρόνια από τον πόλεμο, που άφησε πίσω του τουλάχιστον εννιακόσιους νεκρούς, το βρετανικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε την αποστολή του υπερσύγχρονου αντιτορπιλικού «HMS Dauntless» αλλά κι ενός πυρηνικού υποβρυχίου κοντά στα χωρικά ύδατα της Αργεντινής. Αν και αρχικά η Βρετανία επιχείρησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, μια άλλη κίνηση, με πολύ μεγαλύτερο συμβολικό βάρος, επιβεβαίωσε ότι η διπλωματική αντιπαράθεση με το Μπουένος Άιρες δεν πρόκειται να κλείσει σύντομα: Το Λονδίνο ανακοίνωσε τη μετάβαση στα νησιά Φόκλαντ/Μαλβίνες του πρίγκιπα Ουίλιαμ, ο οποίος θα υπηρετήσει για έξι εβδομάδες με την ιδιότητά του ως πιλότου αεροσκαφών έρευνας και διάσωσης του Βρετανικού Στρατού.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η πρόεδρος της Αργεντινής, Κριστίνα Κίρχνερ, δεν έχασε την ευκαιρία να απαντήσει χτυπώντας την ευαίσθητη χορδή του Λονδίνου: «Η Βρετανία», δήλωσε, «συμπεριφέρεται σαν παρηκμασμένη αυτοκρατορία». Εξίσου σκληρό στις ανακοινώσεις του, το υπουργείο Εξωτερικών της Αργεντινής παρομοίαζε το Λονδίνο με τους Ισπανούς κονκισταδόρες που κατέλαβαν την αμερικανική ήπειρο στις αρχές του 16ου αιώνα.

«Μέτωπο» κατά της Βρετανίας

Η αντιπαράθεση των δύο χωρών φάνηκε να λαμβάνει διεθνή χαρακτηριστικά, όταν η εμπορική ένωση MERCOSUR (Αργεντινή, Βραζιλία, Ουρουγουάη, Παραγουάη) απαγόρευσε τον ελλιμενισμό πλοίων με τη σημαία των Φόκλαντ. Παράλληλα, το Μπουένος Άιρες έχει απειλήσει ότι θα διακόψει την εβδομαδιαία αεροπορική σύνδεση των Φόκλαντ/Μαλβίνες με τη Λατινική Αμερική, κλείνοντας τον εναέριο χώρο της. Μια τέτοια κίνηση θα εκτινάξει το κόστος βασικών αγαθών στα νησιά, αφού ο ανεφοδιασμός θα γίνεται από το Λονδίνο – δηλαδή από απόσταση 13.000 χιλιομέτρων, αντί για περίπου 800 που είναι σήμερα.

Η προσπάθεια του Βρετανού υπουργού Εξωτερικών, Ουίλιαμ Χαγκ, να διασπάσει το λατινοαμερικανικό μέτωπο με μια επίσκεψη στη Βραζιλία έπεσε τελικά στο κενό, αφού ο Βραζιλιάνος ομόλογός του τάχθηκε ανοιχτά στο πλευρό της Αργεντινής.

Αστάθμητος παράγοντας στη νέα διπλωματική διένεξη του Λονδίνου με το Μπουένος Άιρες παραμένει η Ουάσιγκτον, η οποία πριν από τριάντα χρόνια έκρινε την έκβαση των πολεμικών επιχειρήσεων. Ο Ρόναλντ Ρέιγκαν είχε τότε προδώσει τον πιστό σύμμαχό του, δικτάτορα Γκαλτιέρι, για χάρη της Μάργκαρετ Θάτσερ, στην οποία προσέφερε πολύτιμα στοιχεία των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών για τις Ένοπλες Δυνάμεις της Αργεντινής. Σήμερα, αν και ο Μπαράκ Ομπάμα θα ήθελε να χρησιμοποιήσει την αντιπαράθεση για να πετύχει ένα χτύπημα στο αριστερό μπλοκ των ηγετών της Νότιας Αμερικής, παραμένει άγνωστο αν θα τραβήξει ο ίδιος το σκοινί, ανοίγοντας νέο μέτωπο διπλωματικής αντιπαράθεσης ενόψει και των αμερικανικών προεδρικών εκλογών.

Πόλεμος… εντυπώσεων

Προς τι, όμως, όλος αυτός ο θόρυβος για ένα σύμπλεγμα αραιοκατοικημένων νησιών στην άλλη άκρη του πλανήτη; Η ιστορία έχει αποδείξει ότι ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες είχε μάλλον δίκιο, όταν παρομοίαζε τη σύγκρουση με την αντιπαράθεση δύο καραφλών για μια τσατσάρα. Οι δυο χώρες, υπό την ηγεσία τότε του δικτάτορα Γκαλτιέρι και της Μάργκαρετ Θάτσερ, είχαν οδηγηθεί σε πολιτικό και οικονομικό αδιέξοδο, καθώς η νεοφιλελεύθερη πολιτική που ακολουθούσαν έσερνε τεράστια τμήματα του πληθυσμού στην οικονομική εξαθλίωση. Στη Βρετανία το κόμμα της Θάτσερ είχε πέσει στην τρίτη θέση των δημοσκοπήσεων, ενώ η χώρα γνώριζε σειρά εξεγέρσεων σε μεγάλα αστικά κέντρα – καταστάσεις τις οποίες πιθανότατα θα αντιμετώπιζε και η Αργεντινή, εάν η στρατιωτική χούντα δεν φρόντιζε να επιβάλει την κυριαρχία της με φυλακίσεις και βασανιστήρια αντιφρονούντων. Μια πολεμική σύγκρουση, λοιπόν, αποτελούσε «μάννα εξ ουρανού» και για τους δύο ηγέτες, που κατάφεραν να αποσπάσουν την προσοχή της κοινής γνώμης από τα οικονομικά προβλήματα και να συσπειρώσουν ολόκληρη την κοινωνία αλλά και τα μέσα ενημέρωσης στο πλευρό τους.

Τρεις δεκαετίες αργότερα, οι δύο χώρες ζουν μια μικρογραφία αυτής της κατάστασης: Η πρόσφατη αύξηση του πληθωρισμού στην Αργεντινή προκαλεί τριγμούς στην παράταξη της Κίρχνερ, ενώ και στη Βρετανία η κατάσταση δεν είναι καλύτερη – με την επιδείνωση των οικονομικών δεικτών αλλά και τη διπλωματική απομόνωση του Λονδίνου από τα κέντρα αποφάσεων της ΕΕ. Ελάχιστοι αναλυτές στο Λονδίνο, όμως, θα συμφωνήσουν ότι η αναζωπύρωση της αντιπαράθεσης με το Μπουένος Άιρες μπορεί να αποδοθεί μόνο σε μικροπολιτικές κινήσεις των δύο πλευρών.

Το πετρέλαιο

Ένας από τους νέους παράγοντες, που, όπως όλα δείχνουν, σπρώχνει το βρετανικό στόλο στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, είναι η ανακάλυψη πετρελαίου σε περιοχές κοντά στα χωρικά ύδατα της Αργεντινής. Ήδη πέντε εταιρείες δραστηριοποιούνται στην περιοχή για τον εντοπισμό νέων κοιτασμάτων, μεταξύ των οποίων και η βρετανική Rockhopper, η οποία υποστηρίζει ότι έχει ανακαλύψει 350 εκατομμύρια βαρέλια «μαύρου χρυσού». Η διατήρηση, λοιπόν, των Φόκλαντ/Μαλβίνων στη βρετανική επικράτεια θα επιτρέψει στο Λονδίνο να συνεχίσει ανενόχλητο τις έρευνες στα χωρικά ύδατα και την οικονομική ζώνη των νησιών, τα οποία απέχουν μόλις 300 ναυτικά μίλια από την Αργεντινή. Παρ’ όλα αυτά, αρκετοί ερευνητές εξακολουθούν να αμφισβητούν εάν τα κοιτάσματα είναι αξιοποιήσιμα και κερδοφόρα στις σημερινές τιμές του πετρελαίου.

Υπάρχει, όμως, κι ένας τρίτος παράγοντας που θα μπορούσε να δικαιολογήσει την ένταση και την αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος του Λονδίνου. Μετά τις πρόσφατες περικοπές στις αμυντικές δαπάνες του Ηνωμένου Βασιλείου, σημαντικά τμήματα του στρατιωτικού κατεστημένου αλλά και της πολεμικής βιομηχανίας αναζητούσαν εναγωνίως μια αφορμή για να εκβιάσουν την αύξηση του αμυντικού προϋπολογισμού από το 2% στο 3%. Πρόσφατη έκθεση της Ένωσης Εθνικής Ασφάλειας του Ηνωμένου Βασιλείου (UKNDA), που εκφράζει τις θέσεις αρκετών στελεχών του βρετανικού υπουργείου Άμυνας, ισχυριζόταν ότι με τις σημερινές συνθήκες η Βρετανία δεν είναι σε θέση να προασπίσει κτήσεις της όπως τα νησιά Φόκλαντ. Προχωρώντας, μάλιστα, ένα βήμα παραπέρα, οι συντάκτες της έκθεσης υποστήριζαν ότι το Λονδίνο δεν μπορεί πλέον να στηρίζεται στους παραδοσιακούς αμυντικούς του πυλώνες –τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ– και θα πρέπει να είναι σε θέση να αντιμετωπίσει εν δυνάμει αντιπάλους, όπως η Κίνα, η Βόρεια Κορέα, το Πακιστάν, το Αφγανιστάν και η Ρωσία!

Το Λονδίνο έχει, λοιπόν, τουλάχιστον τρεις λόγους για να επιδιώκει αύξηση της έντασης με την Αργεντινή. Το ερώτημα είναι αν οι δύο χώρες είναι διατεθειμένες να τραβήξουν το σκοινί της αντιπαράθεσης κι αν οι ΗΠΑ αλλά και οι υπόλοιπες χώρες της Λατινικής Αμερικής θα λάβουν θέσεις διπλωματικής μάχης.