Πίσω στο γκρι

Αύγουστος 29, 2012

Εντάξει, δεν τη χώνεψα και ποτέ αυτή την πόλη. Είχα τη σχέση που έχω και με τις σεφταλιες , πρώτα τις «τσακίζω» και μετά , με τη σειρά τους, μου ρημάζουν αυτές το στομάχι. Έχουν γραφτεί πολλά, δε θέλω να τα επαναλάβω, για το πόσο μαύρη τρύπα είναι αυτό το τσιμεντένιο ανθρωποφάγο θηρίο από το οποίο θα γλιτώσουμε μόνο με θερμοπυρηνικό ολοκαύτωμα. (Οκ, ηρέμησα τώρα) 

 Το πρόβλημα μου είναι οτι πλέον έχει αρχίσει να με φοβίζει. Χτες το βράδυ από την Ομόνοια μέχρι την Κλαυθμώνος , ώρα 21:30, συνάντησα τρεις συμπαθέστατους τουρίστες , από δίπλα μου πέρασαν το πολύ δέκα ταξί και σε μια στοα κοιμόταν ένας, επίσης συμπαθέστατος άστεγος. (τα ταξί δεν ανήκουν στις συμπάθειες μου). Θα πει κανείς πως είναι ακομη Αυγουστος, δεν έχει γυρίσει ο κόσμος κλπ. Άντε , ας το πιστέψω.  Μπορεί να με πείσει όμως κάποιος οτι από 10 Σεπτέμβρη τα πράγματα θα είναι πολύ διαφορετικά; Το κήτος μας έχει καταπιεί. Μας δείχνει το δρόμο για το αυγό και εμείς δε ρωτάμε αν θα είμαστε μόνοι μας εκεί. 

Η κρίση. Ναι η κρίση φταίει, συμφωνώ. Αλλά κρίση έχουν και στη Σαλονίκη και στα Γιαννενα και στον Βόλο και  παντού.   Σταματάω, έχω εξοργιστεί. 

 

Υ.Γ  Για όποιον δεν κατάλαβε, μόλις γύρισα από διακοπές..