www.aristerovima.gr

Αναδημοσίευση  συνέντευξης  του Κ. Λαπαβίτσα στον Σπύρο Αλεξίου, εφημερίδα «Ισοτιμία» 26/2/2012

Το τελευταίο Μνημόνιο δεν φαίνεται να έχει πείσει τις αγορές, τους επενδυτές, ούτε καν αυτούς που το υπέγραψαν. Πιστεύετε ότι το νέο σχέδιο διάσωσης μπορεί να βγάλει την Ελλάδα από την τροχιά της κατάρρευσης;

΄Οχι. Δεν νομίζω ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο. Θα δούμε στην πράξη πού θα καταλήξει τo PSI, κι αν θα κατορθώσει η χώρα να αποφύγει και την τεχνική αθέτηση πληρωμών. Δεν είναι διόλου σίγουρο ότι δεν θα γίνει κάτι τέτοιο. Αλλά, και με τις καλύτερες προοπτικές, το Μνημόνιο θα οδηγήσει το χρέος στο 120% το 2020. Οι υποθέσεις που έχουν γίνει για να φτάσει εκεί είναι τόσο ακραίες, και είναι τόσο πολλές οι αστάθμητες μεταβλητές, ώστε είναι πολύ πιθανό το χρέος να εκτραπεί, και να φτάσει στο 160% το 2020.
Αλλά, ακόμα και στο 120% να είναι το χρέος, παραμένει μη βιώσιμο. Διότι, πρώτον, μια οικονομία του μεγέθους της ελληνικής δεν μπορεί να αντέξει χρέος τέτοιου ύψους. Και, δεύτερον, το χρέος στο 120% κατά το 2020, θα το κατέχει ο επίσημος δανειστής, ο οποίος θα έχει και προτεραιότητα στην αποπληρωμή του. Ως εκ τούτου, η Ελλάδα δεν θα μπορεί να επιστρέψει στις αγορές, γιατί ποιος ιδιώτης δανειστής θα αγοράσει κρατικά χαρτιά, όταν ξέρει ότι θα έχει προτεραιότητα κάποιος άλλος; Όταν μάλιστα το χρέος θα προσεγγίζει τα 250 δισ.;
Άρα, θα χρειαστεί και πάλι αναδιάρθρωση, η οποία θα είναι πιο δύσκολη, καθώς θα είναι ο επίσημος δανειστής μέσα. Επίσης, εξίσου σημαντικό είναι ότι τα μέτρα που συνοδεύουν το PSI είναι εντελώς απίθανο να φέρουν αποτέλεσμα. Πρώτον, διότι όσον αφορά τη σταθεροποίηση, επιβάλλουν λιτότητα πάνω στη λιτότητα, οπότε οι συνθήκες θα γίνουν ακόμη δυσκολότερες για την οικονομία. Η συρρίκνωση φέτος θα είναι επίσης πολύ μεγάλη, κάτι που θα συνεχιστεί. Πρόκειται λοιπόν για μέτρα παράλογα.
Πέραν αυτού, τα αναπτυξιακά μέτρα που περιλαμβάνονται, όπως η απελευθέρωση των επαγγελμάτων και η συντριβή του εργατικού εισοδήματος, δεν είναι δυνατό να οδηγήσουν σε ταχύρρυθμη ανάπτυξη.
Όλες αυτές οι απιθανολογίες είναι πρωτόλεια επιχειρήματα σπουδαστών προπτυχιακών στα Οικονομικά. Είναι αδύνατον να οδηγήσουν σε συστηματική ανάπτυξη. Οι υποθέσεις εργασίας, που γίνονται από όσους κατάρτισαν το Μνημόνιο, φαίνεται να δείχνουν ότι, με τις ευνοϊκότερες προοπτικές, η ανάπτυξη που θα πετύχει η Ελλάδα θα είναι, μέχρι το 2020, της τάξεως του 2,5%. Αυτό το ποσοστό δεν μεταφράζεται σε ανάπτυξη που μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα για τη χώρα.

Πολλοί πιστεύουν ότι, παρά την κοινωνική αγριότητα του σημερινού Μνημονίου, οι εκλογές στη Γαλλία θα φέρουν ανατροπές στη διεθνή σκηνή, και θα επιτρέψουν στο μέλλον άμβλυνση των σκληρών μέτρων. Η έλευση του Ολάντ στην εξουσία μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς στην Ευρώπη, αλλά και το μέλλον της Ελλάδας;

Είναι βέβαιο ότι, αν αλλάξει το πολιτικό προσωπικό, θα αλλάξουν και επιμέρους πολιτικές και αποφάσεις. Δεν θα είναι ίδιος ο Ολάντ με τον Σαρκοζί. Αυτό είναι δεδομένο. Αλλά δεν πιστεύω ότι ο Ολάντ, ο ίδιος, είναι κάποια σοβαρή ριζοσπαστική προσωπικότητα. Όσοι γνωρίζουν τη γαλλική πολιτική, το βεβαιώνουν σε όλους τους τόνους. Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι δεν φέρουν πρωτίστως τα πρόσωπα την ευθύνη για ό,τι γίνεται σήμερα. Δεν είναι δηλαδή οι πολιτικές πεποιθήσεις της Μέρκελ και του Σαρκοζί, αλλά οι δομικές σχέσεις του ίδιου του ευρώ και της
Ευρωπαϊκής Ένωσης, το πρόβλημα.  Οι οποίες δεν πρόκειται να αλλάξουν, επειδή θα εκλεγεί ο Ολάντ πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας.

Οι Γερμανοί κάνουν τη διάκριση ανάμεσα στην τραπεζική κρίση, που προκλήθηκε από ανεύθυνους τραπεζίτες, οι οποίοι άφησαν ανεξέλεγκτη την κερδοσκοπία, και στην κρίση χρέους που προκλήθηκε από ανεύθυνες μεσογειακές κυβερνήσεις που άφησαν ανεξέλεγκτα τα χρέη. Είναι ορθός ο διαχωρισμός αυτός;

Είναι λάθος μια τέτοια διάγνωση. Βεβαίως, η κρίση δεν έχει ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά σε όλες τις χώρες της περιφέρειας. Για παράδειγμα, το ισπανικό κράτος ήταν συντηρητικότερο του γερμανικού και όσον αφορά στα ελλείμματα του προϋπολογισμού, και όσον αφορά στη συσσώρευση δημοσίου χρέους. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για σπάταλο και «άμυαλο» κράτος. Το ίδιο ισχύει και για την Πορτογαλία. Και τα δύο αυτά κράτη ανήκουν στην ευρωπαϊκή περιφέρεια. Και τα δύο βρίσκονται στη δίνη της κρίσης. Η κρίση έχει κοινά αίτια, που έχουν να κάνουν με την
παγκόσμια κρίση που ξέσπασε το 2007-2008, η οποία πέρασε στην Ευρώπη, με χαρακτηριστικό τρόπο, λόγω των ιδιαίτερων δομών του ευρώ. Για λόγους δομικούς του ευρώ, προϋπήρχε η συσσώρευση ιδιωτικού και δημόσιου χρέους σε πολλά κράτη της περιφέρειας. Η κρίση, που ενέσκηψε το 2008, κατάφερε το καίριο πλήγμα, εμφανίστηκε δε με διαφορετικό τρόπο σε κάθε κράτος, λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του. Τα αίτια, όπως και η βασική διαδικασία, είναι παρόμοια. Δεν είναι τυχαίο ότι η κρίση εμφανίζεται σε όλες τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Και οφείλεται στη δομή του ευρώ.

Ποιο είναι, λοιπόν, αυτό το δομικό πρόβλημα του ευρώ;

Καταρχήν, το ευρώ διαμεσολάβησε την παγκόσμια κρίση στην Ευρώπη. Το ευρώ είναι ένας μηχανισμός, που φτιάχτηκε για να δημιουργήσει ένα χρήμα παγκόσμιας εμβέλειας. Ένα χρήμα, που θα είναι παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα. Το χρήμα αυτό υπήρχαν τρεις προϋποθέσεις για να γίνει: η κοινή νομισματική πολιτική, το κοινό τραπεζικό πεδίο (αν και οι τράπεζες παρέμειναν υπό εθνικό καθεστώς) και, φυσικά, η δημοσιονομική πειθαρχία, η οποία επιβλήθηκε μέσω του Συμφώνου Σταθερότητας. Μέσα σ΄ αυτό το πλαίσιο, η οικονομική ευλυγισία προήλθε από την αγορά
εργασίας, δηλαδή από τις πιέσεις που ασκήθηκαν σ΄ αυτήν. Σ΄ αυτό το σημείο οι χώρες της περιφέρειας έπεσαν σε παγίδα: από τη στιγμή που η Γερμανία επέβαλε για δύο δεκαετίες πάγωμα του εργατικού κόστους, με μεθόδους πολύ αυστηρές, οι χώρες της περιφέρειας σταδιακά έχασαν σε ανταγωνιστικότητα. Έχουμε, δηλαδή, δομικά αίτια στα οποία οφείλεται η απώλεια της ανταγωνιστικότητας. Αυτό είναι η αφετηρία του προβλήματος. Διότι η απώλεια της ανταγωνιστικότητας έφερε τα μεγάλα ελλείμματα που χρηματοδοτήθηκαν με χαμηλές πιστώσεις. Και οδηγηθήκαμε στη
μεγάλη συσσώρευση χρέους. Όταν, λοιπόν, έφτασε η κρίση του 2007-2008, αποκαλύφθηκαν οι δομικές αδυναμίες και άρχισε να ξεδιπλώνεται το πρόβλημα.

Για σας αποτελεί μονόδρομο η επιστροφή στη δραχμή; Αν οι πλούσιες χώρες δέχονταν την ανακύκλωση των πλεονασμάτων τους, μέσω επενδύσεων και όχι μέσω δανεισμού, θα άλλαζαν οι ευρωπαϊκές προοπτικές της χώρας;

Αν αυτή τη στιγμή γινόταν κάποιο θαύμα και οι χώρες του πυρήνα αποδέχονταν την ουσιαστική διαγραφή του ελληνικού χρέους, δηλαδή να διαγραφούν 150 με 200 δισ. ευρώ, για παράδειγμα, και ταυτόχρονα υπήρχε ένα είδος σχεδίου Μάρσαλ, με ροή κεφαλαίων στην Ελλάδα και γινόταν μεταβίβαση τεχνολογίας και δεξιοτήτων, τότε θα μπορούσε όντως η χώρα μας να βρει μια καινούργια ισορροπία μέσα στο σύστημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και να επιβιώσει. Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει. Αλλά συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Έχει να κάνει με τις
δομές. Είναι το πρώτο πράγμα, που δεν θα μπορούσε να γίνει. Η ιδέα ότι θα μπορούσαμε να έχουμε ένα σχέδιο Μάρσαλ και από κοινού αντιμετώπιση της κρίσης, συναινετικά, πηγάζει από τις αρχές του ευρωπαϊσμού, οι οποίες πλαισίωσαν το ευρωπαϊκό νόμισμα. Οι οποίες όμως αποδείχτηκε ότι αποτελούν γράμμα κενό. Αποτελούν ιδεολόγημα. Άλλος είναι ο πυρήνας του ευρώ, όπως σαφώς αποκαλύπτουν αυτά που γίνονται. Με βάση λοιπόν την πολιτική που περιγράψαμε στην αρχή, η Ελλάδα μέσα στο ευρώ δεν μπορεί να επιβιώσει. Θα έχει μπροστά της χρόνια μαρασμού και κατάπτωσης, αν συνεχίσει να παραμένει στο ευρώ. Κάποια στιγμή η συρρίκνωση θα σταματήσει. Αλλά δεν θα ακολουθήσει η ανάπτυξη.

Σύμφωνα με μελέτη της Bank of America Merrill Lynch, οι παλαιότερες υποτιμήσεις της δραχμής είχαν κατά μέσο όρο αρνητική –και όχι θετική- επίπτωση στην ανάπτυξη, της τάξης του 0,6% σε ορίζοντα πενταετίας. Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά;

Καταρχήν, δεν εμπιστεύομαι τις εκτιμήσεις που γίνονται από τις τράπεζες. Ας μην υπολογίσουμε τις μεγάλες υποτιμήσεις της δραχμής. Και μόνο η σταδιακή της διολίσθηση, για πολλές δεκαετίες, ήταν ο ουσιαστικότερος λόγος, για τον οποίο δεν εκτοξεύθηκε στα ύψη το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών στο παρελθόν. Λειτούργησε σαν βαλβίδα εκτόνωσης για το σύστημα. Τώρα, με νομισματικά γεγονότα τέτοιου μεγέθους, όπως η αλλαγή του νομισματικού κανόνα, η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι η ανάκαμψη ακολουθεί, κατά κανόνα, γρήγορα. Στην Αργεντινή, για παράδειγμα, ήρθε η ανάκαμψη σε τρεις μήνες. Από χαμηλή βάση, βέβαια. Δεν βλέπω τον λόγο, να μην γίνει το ίδιο και στην Ελλάδα.

Με την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη θα χρεοκοπήσουν χιλιάδες επιχειρήσεις, αλλά και όλες οι τράπεζές μας. Πόσα χρόνια πιστεύετε ότι θα χρειαστεί η χώρα για να ξεπεράσει αυτό το σοκ, και να δημιουργήσει από την αρχή τις βασικές οικονομικές δομές, ώστε να είναι σε θέση να απολαύσει αυτές τις ευεργετικές επιπτώσεις στην ανταγωνιστικότητα;

Το πρόβλημα των τραπεζών τίθεται με διαφορετικό τρόπο, απ΄ ό,τι εκείνο των επιχειρήσεων. Αλλά και διαφορετικά αυτό των επιχειρήσεων, που έχουν ανοίγματα στο εσωτερικό, σε σχέση με εκείνο όσων έχουν διεθνή ανοίγματα. Πρέπει λοιπόν να γίνει μια ιεράρχηση. Το πρόβλημα αναχρηματοδότησης των τραπεζών θα προκύψει με αφορμή όχι την έξοδο από το ευρώ, αλλά το δημόσιο χρέος. Οι τράπεζες έχουν κεφαλαιακό πρόβλημα, επειδή έχουν μεγάλο ποσό δημοσίου χρέους. Και επίσης έχουν σημαντικές επισφάλειες, λόγω της ύφεσης. Η αντιμετώπιση του ζητήματος αυτού
σήμερα γίνεται τελείως εσφαλμένα, διότι θα δανειστεί ο ελληνικός λαός 30 ως 50 δισ. ευρώ, τα οποία θα διατεθούν στις τράπεζες, χωρίς να υπάρχει κανένας δημόσιος έλεγχος για τα χρήματα αυτά.
Η απάντηση, σχετικά με το πρόβλημα των τραπεζών, σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ, είναι: να αποκτήσουν δημόσιο περιεχόμενο. Δηλαδή να μην παρέχεται μόνο δημόσιο χρήμα, αλλά να ασκείται και δημόσιος έλεγχος. Μπορεί να μην χρειαστεί να χορηγηθεί δημόσιο χρήμα, γιατί δεν θα είναι εύκολο, αλλά να γίνει επιμήκυνση των δημοσίων χρεών, να μην χρεοκοπήσει το Δημόσιο ως προς τις τράπεζες. Και να παραταθεί ο δανεισμός τους, ώστε να επιβιώσουν υπό κρατική ιδιοκτησία.
Το πρόβλημα των τραπεζών θα αφορά, επίσης, σε μεγάλο βαθμό τη ρευστότητα. Θα πρέπει να ανασυνταχθεί η Κεντρική Τράπεζα, προκειμένου να μπορεί να τους παρέχει ρευστότητα. Όσον αφορά στα πιστωτικά ιδρύματα, επομένως, απαιτείται άμεση παρέμβαση. Και υπάρχει η δυνατότητα το πρόβλημα να αντιμετωπιστεί, εφόσον το κράτος παρέμβει άμεσα και τις ανασυντάξει.
Το ζήτημα των επιχειρήσεων τίθεται διαφορετικά. Όσες έχουν πιστωτικό άνοιγμα στην εγχώρια αγορά, θα καταφέρουν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, επειδή τα χρέη θα μετατραπούν στο νέο νόμισμα, και θα μπορούν να λαμβάνουν ρευστότητα από τις τράπεζες. Το πρόβλημα, που θα έχουν οι επιχειρήσεις αυτές, θα έχει να κάνει με τις πληρωμές στην αγορά. Στο θέμα αυτό θα απαιτηθεί παρέμβαση των τραπεζών, που θα βρίσκονται υπό κρατική εποπτεία, ώστε να δοθεί παράταση στις πιστώσεις. Να παραταθεί ο χρόνος των πληρωμών, ώστε οι υγιείς επιχειρήσεις να μην
καταρρεύσουν, για λόγους για τους οποίους δεν θα ευθύνονται.
Για τις επιχειρήσεις, που έχουν άνοιγμα στο εξωτερικό, τα πράγματα θα είναι πιο δύσκολα. Γιατί ο δανεισμός σε ευρώ, δεν θα μπορεί εύκολα να αντιμετωπιστεί. Εκεί θα χρειαστεί συντονισμένη παρέμβαση. Καταρχήν, οι επιχειρήσεις αυτές γνωρίζουν ήδη τον κίνδυνο που υπάρχει, και έχουν αρχίσει να λαμβάνουν μέτρα αμυντικά, στο ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ. Δεν το κάνουν αυτό μόνο οι ελληνικές, αλλά και άλλες επιχειρήσεις. Αν επέλθει μεταβολή του νομισματικού κανόνα, θα πρέπει οι επιχειρήσεις που είναι εκτεθειμένες σε ευρώ, να εισέλθουν σε μια
διαδικασία αναδιαπραγμάτευσης των χρεών τους με τις ξένες τράπεζες. Ίσως απαιτηθούν ως προς αυτό νέες κρατικές εγγυήσεις. Θα σημειωθούν ασφαλώς και απώλειες. Λυπάμαι που το λέω, αλλά είναι ένα τίμημα που θα καταβάλλει η χώρα, για να βγει από την παγίδα, στην οποία βρίσκεται. Το πρόβλημα όμως αυτό είναι αντιμετωπίσιμο. Γιατί, ταυτόχρονα, θα δημιουργηθούν νέες συνθήκες, ευνοϊκότερες για τη δραστηριότητα των επιχειρήσεων και τη λειτουργία τους στη νέα κατάσταση, που θα δημιουργήσει η αποχώρησή μας από το ευρώ.

Η Ελλάδα εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τις εισαγωγές, για να καλύψει τις ανάγκες της σε καύσιμα, αλλά και σε βασικά είδη διατροφής. Ως υπέρμαχος της δραχμής, πώς προτείνετε να αντιμετωπιστούν οι γενικευμένες ελλείψεις αλλά και η απογείωση των τιμών στα είδη αυτά, στο ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ;

Το πρόβλημα αυτό δεν είναι διόλου απλό. Ίσως είναι το σημαντικότερο, που θα αντιμετωπίσει η χώρα. Μεσοπρόθεσμα, αυτή η αλλαγή θα επαναφέρει μια ισορροπία. Θα αναπτυχθεί η εγχώρια αγορά και θα επιτευχθεί ισορροπία στις διεθνείς εμπορικές σχέσεις. Βραχυπρόθεσμα, όμως, τα πράγματα θα είναι δύσκολα και θα απαιτηθεί συντονισμένη προσπάθεια κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών μηχανισμών, ώστε να ελεγχθεί η κατάσταση. Τα πράγματα σ΄ αυτό το θέμα είναι δύσκολα, αλλά ξεκάθαρα: θα χρειαστεί εξορθολογισμός και έλεγχος της κατανάλωσης. Είναι το
πρώτο που θα πρέπει να γίνει, προκειμένου να μην οδηγηθούμε σε συνθήκες χάους. Γιατί, σας επαναλαμβάνω, οδηγούμαστε προς την έξοδο, οδηγούμαστε προς μια κατάσταση κατάρρευσης.
Προκειμένου να αποτραπεί το χάος, θα πρέπει να υπάρξει προετοιμασία και να αντιμετωπιστεί ένα τέτοιο γεγονός με οργανωμένες δομές αλλά και με ιεράρχηση της κατανάλωσης. Θα πρέπει, δηλαδή, οι επιχειρήσεις να πάρουν εκείνα που χρειάζονται. Όπως θα πρέπει τα πιο αδύναμα στρώματα του πληθυσμού και τα παιδιά να πάρουν ό,τι έχουν ανάγκη, ώστε να ζήσουν το πρώτο διάστημα, κατά το στάδιο αναδιάρθρωσης της παραγωγής.

Εννοείτε ότι θα διανέμονται τα τρόφιμα και τα καύσιμα με το δελτίο σε μια κοινωνία βαθιά καταναλωτική, όπως η ελληνική; Στην 27η πλουσιότερη χώρα του κόσμου;

Θα χρειαστεί να ληφθούν και διοικητικά μέτρα. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Να ελεγχθούν η κατανάλωση και η παροχή πρώτων υλών, καθώς και η πρόσβαση σε βασικά αγαθά και προϊόντα, τα οποία χρειάζονται οι επιχειρήσεις και τα άτομα. Στην ενέργεια καλύπτονται οι ανάγκες της χώρας. Όχι όμως στο πετρέλαιο, όπου θα χρειαστεί ιεράρχηση: Ποιος θα παίρνει βενζίνη στην αρχή και ποιος όχι. Θα χρειαστεί, επίσης, να κλειστούν διακρατικές συμφωνίες, ώστε να διασφαλισθούν αυτοί οι πόροι. Οπωσδήποτε δε θα απαιτηθεί μια ιεράρχηση στην κατανάλωση των πόρων. Θα
χρειαστεί ο κόσμος να βρει κάποιον τρόπο για να μετακινείται από και προς την εργασία του, καθόσον τα αποθέματα καυσίμων θα είναι περιορισμένα. Δεν θα πρόκειται για μια εύκολη περίοδο. Κανείς δεν υποστηρίζει κάτι τέτοιο. Αλλά, εάν γίνει αυτή η μεταβολή, και μπούμε σ΄ αυτή τη διαδικασία, η ανάκαμψη είναι υπόθεση μηνών.

Το πρόβλημα όμως είναι ποιο πολιτικό δυναμικό και ποια στελέχη μπορούν να αναλάβουν ένα τέτοιο εγχείρημα. Μήπως εκείνοι που μας έφεραν σ΄ αυτό το σημείο; Δεν είναι σε θέση να πάρουν τις επιδοτήσεις. Πόσο μάλλον να διαχειριστούν μια κρίση τέτοιου επιπέδου…

Έχετε δίκιο σ΄ αυτό που λέτε. Αυτό το πρόβλημα είναι υπαρκτό. Σας επαναλαμβάνω όμως: υπάρχει κίνδυνος να φτάσουμε σ΄ αυτό το σημείο ασύντακτα και ανοργάνωτα. Γιατί οι συνθήκες επιδεινώνονται όλο και περισσότερο. Υπάρχει περίπτωση να φτάσουμε σ΄ αυτή την κατάσταση, χωρίς να έχει γίνει η παραμικρή προετοιμασία. Κι αυτό είναι επικίνδυνο. Τώρα ποιος θα αναλάβει να φέρει εις πέρας το εγχείρημα της ανασυγκρότησης, είναι επίσης ένα ζήτημα, Θα απαιτηθεί κοινωνική και πολιτική κινητοποίηση. Θα χρειαστούμε νέες πολιτικές δυνάμεις. Όπως και την
κινητοποίηση του ευρύτερου λαϊκού, κοινωνικού και εργατικού δυναμικού.

Τι χρονικό περιθώριο δίνετε στην κατάσταση χάους, και τι στην ανασυγκρότηση της οικονομίας, αν πάμε στη δραχμή είτε οργανωμένα με δική μας επιλογή, είτε ασύντακτα αν οι δανειστές μας δείξουν την έξοδο;

Η περίοδος χάους συναρτάται με το πόσο προετοιμασμένοι θα είμαστε. Αν έχει γίνει μια στοιχειώδης προετοιμασία, το χάος μπορεί να περιοριστεί. Ακόμη και να αποτραπεί, και να βιώσουμε μόνο μια περίοδο έντονης αναταραχής. Αν φτάσουμε εκεί, όμως, ξορκίζοντας το κακό, όπως κάνουμε σήμερα, τότε πιθανόν η περίοδος χάους να διαρκέσει περισσότερο. Διαπιστώνω εντούτοις ότι υπάρχει ένας δυναμισμός στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Το παρατηρεί κανείς, στην αντίδραση που είχαν αναφορικά με τις εξαγωγές. Αν αλλάξει ο νομισματικός κανόνας, οι
μικρομεσαίες επιχειρήσεις θα αντιδράσουν γρήγορα, για να ανακτήσουν την εγχώρια αγορά. Άρα, είναι λογικό να περιμένουμε την ανάκαμψη μέσα σε διάστημα μηνών. Δεν εννοώ ότι θα μπούμε σε ταχεία ανάπτυξη. Αλλά θα έχουμε πιάσει το κατώτατο σημείο και θα αρχίσει η άνοδος.

Φαντάζομαι ότι θα απαιτηθεί χρόνος για να μετατοπιστεί εργατικό δυναμικό από τις υπηρεσίες στον πρωτογενή τομέα. Να εκπαιδευθούν, να φυτέψουν, να παραγάγουν, ούτως ώστε να γεμίσει η αγορά με ελληνικά αγροτικά προϊόντα, καθώς τώρα λειτουργεί με εισαγόμενα που θα εξαφανιστούν. Θα είναι τέτοιου μεγέθους η απαραίτητη ανασυγκρότηση;

Αυτό που αναφέρετε είναι πολυετής διαδικασία. Και θα πρέπει στην Ελλάδα να γίνει αναδιάρθρωση του παραγωγικού δυναμικού. Να ξανασχεδιαστούν οι αναλογίες, ανάμεσα στις υπηρεσίες, στον πρωτογενή τομέα και στη βιομηχανία. Όπως και μέσα στις υπηρεσίες. Γιατί οι υπηρεσίες, τα χρόνια που πέρασαν, ήταν χαμηλής ποιότητας. Όλα αυτά πρέπει να γίνουν, αλλά απαιτείται πολύς χρόνος. Και χρειάζεται να σχεδιαστεί βιομηχανική πολιτική με την ευρύτερη έννοια. Κάτι τέτοιο είναι υπόθεση ετών. Δεν έρχεται αυτομάτως με την αλλαγή του νομίσματος και την
υποτίμηση. Η βραχυπρόθεσμη αλλαγή μπορεί να γίνει ταχύτατα με ό,τι υπάρχει. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις να παράγουν τα προϊόντα, που δεν μπορούν να έρχονται από το εξωτερικό.

Ποιοι τομείς μπορούν να λειτουργήσουν ως ατμομηχανή σ΄ αυτή την ανάκαμψη της οικονομίας;

Λέγονται πολλά και εύκολα για την ελληνική οικονομία. Προφανώς, έχουμε ορισμένα πλεονεκτήματα στην παραγωγή ενέργειας, καθαρής ενέργειας, στη ναυτιλία. Αυτά είναι τα προφανή. Η σύνθεση, όμως, των ελληνικών εξαγωγών, αν τη συγκρίνουμε με εκείνη των τουρκικών εξαγωγών, για παράδειγμα, που είναι υψηλές τα τελευταία χρόνια, παραμένει πολύ καλύτερη, όσον αφορά σε προϊόντα υψηλής τεχνολογίας. Η Ελλάδα δεν είναι, δηλαδή, αυτό που έχουν κατά νουν πολλοί. Έχει αξιόλογο δυναμικό και τρόπους να παράγει προϊόντα υψηλής τεχνολογίας. Διότι έχει
εκπαιδευμένα άτομα, όπως και σημαντικούς μηχανισμούς, που συμμετέχουν σ΄ αυτό το γίγνεσθαι. Αλλά, τα τελευταία χρόνια, υπάρχει η λογική να εμπιστευόμαστε τις δυνάμεις της αγοράς. Αυτό μόνο δεν είναι αρκετό. Μπορεί η χώρα να εισέλθει και σ΄ αυτούς τους τομείς, γιατί έχει καταρτισμένο προσωπικό.

Υπάρχουν σήμερα ορισμένοι οικονομολόγοι που λένε ότι είναι καλύτερο, για όλους αυτούς τους λόγους, να χρεοκοπήσουμε εντός του ευρώ, και να αφήσουμε τους Ευρωπαίους να δώσουν τη λύση και να οργανώσουν την ανασυγκρότησή μας, αντί να καταρρεύσουμε μόνοι μας εκτός ευρώ.

Η Ελλάδα δεν θα αποκομίσει οφέλη, αν παραμείνει στη Νομισματική Ένωση και προχωρήσει σε αθέτηση πληρωμών. Αλλά ούτε ισχύ θα αντλήσει από τη συμμετοχή της στα κοινοτικά όργανα. γιατί θα είναι ο παρίας της Ευρώπης. Είναι ήδη παρίας, αλλά αυτό θα επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο. Θα συνεχίσει δε να δέχεται την πίεση του ευρώ. Δεν θα έχει τα οφέλη που θα προκύψουν από την αλλαγή του νομίσματος και των εργαλείων νομισματικής πολιτικής. Η αλλαγή των κοινωνιών γίνεται με δικές τους δυνάμεις, από τις ίδιες. Το να περιμένουμε άλλοι, από έξω, να έρθουν να
μας σώσουν, είναι σφάλμα. Δεν θα το κάνουν ποτέ με όρους ευνοϊκούς για μας.

Σύμφωνα με τις τελευταίες φήμες η Γερμανία σχεδιάζει μετά τις γαλλικές εκλογές την αποβολή της Ελλάδας και της Πορτογαλίας από το ευρώ. Τον «καυτηριασμό του προβλήματος» όπως λένε στη Φρανκφούρτη, για να σωθούν οι υπόλοιποι. Πρόκειται για την περίφημη διαμάχη μεταξύ Μέρκελ και Σόιμπλε. Αυτό το σχέδιο μπορεί να πετύχει;

Είμαι βέβαιος ότι οι χώρες του πυρήνα έχουν μετανιώσει πολύ πικρά, επειδή δέχτηκαν στο ευρώ πολλές χώρες της περιφέρειας, όπως η Ελλάδα και η Πορτογαλία. Έχουν μετανιώσει, ίσως, και επειδή δέχτηκαν την Ιταλία και την Ισπανία. Τα προβλήματα αυτών των χωρών είναι πολύ μεγάλα, και αντιλαμβάνονται ότι δεν είναι αντιμετωπίσιμα. Εδώ και πολύ καιρό δείχνουν ότι θα ήθελαν να φύγουν και η Ελλάδα και η Πορτογαλία. Αν κάτι τέτοιο μπορούσε να γίνει χωρίς παράπλευρο κόστος, θα το είχαν κάνει προ πολλού. Αλλά το παράπλευρο κόστος και σήμερα παραμένει
υψηλότατο. Το ρίσκο είναι πολύ μεγάλο. Αν μια χώρα εγκαταλείψει το ευρώ και προχωρήσει σε αθέτηση πληρωμών (ή αν αυτό γίνει από δύο χώρες), τότε μπορεί να ακολουθήσει και τρίτη χώρα. Το άμεσο επακόλουθο θα είναι να τρομοκρατηθούν οι αγορές, και να πάνε προς ασφαλέστερα ομόλογα. Κάτι ανάλογο θα συμβεί και στον τραπεζικό τομέα. Θα αρχίσει η μεταφορά καταθέσεων, οπότε το πιστωτικό σύστημα θα εισέλθει εκ νέου σε περίοδο μεγάλης αστάθειας. Κατά συνέπεια, θεωρώ άκρως παρακινδυνευμένο, υπό τις σημερινές συνθήκες, τον τρόπο παρέμβασης που σχεδιάζουν στη Φρανκφούρτη. Με τα εργαλεία που έχει στη διάθεσή της η ΕΚΤ, θα αντεπεξέλθει σε ορισμένες απ΄ αυτές τις πιέσεις. Εντούτοις, το όλο σχέδιο εκτιμώ ότι είναι πολύ παρακινδυνευμένο.

Το τελευταίο Μνημόνιο περιέχει 94 δράσεις απορρύθμισης του συστήματος μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάσημα; Υπάρχει περίπτωση να κατεδαφίσεις τη λογική και την ουσία μιας οικονομίας 200 ετών, όσο στρεβλή κι αν είναι, και να την ξαναχτίσεις σ΄ ένα δίμηνο;

Είναι απίστευτο αυτό που περιέχει το Μνημόνιο. Είναι τεράστιος ο αριθμός των δράσεων και μέτρων, τα οποία ποικίλλουν. Περιλαμβάνονται, από ουσιαστικά και πολύ δομικά μέτρα, που έχουν να κάνουν με τον φορολογικό και τον φοροσυλλεκτικό μηχανισμό, μέχρι μέτρα που καθορίζουν το πώς θα λειτουργεί η αγορά ακινήτων. Αυτό δείχνει δύο πράγματα: έχουν, πλέον, χάσει τον χρονισμό, όσον αφορά σ΄ αυτές τις κινήσεις. Προσπαθούν να τα κάνουν όλα ταχύτατα, επιτυγχάνοντας παράλληλα σταθεροποίηση. Αλλά ούτε το ένα εγχείρημα θα πετύχει, ούτε το άλλο. Για να
φέρουν αποτέλεσμα αυτές οι αλλαγές που χρειάζεται η οικονομία, θα πρέπει να υπάρξει κάποια ανάπτυξη. Δεν μπορούν να γίνουν, ενώ η οικονομία θα συρρικνώνεται. Και δεν μπορούν να γίνουν όλες μαζί. Ποιος θα ήταν αντίθετος σε μια αλλαγή του φοροσυλλεκτικού μηχανισμού; Αν είναι δυνατόν! Αλλά είναι αστείο να πιστέψουμε ότι μπορεί να γίνει σε χρόνο μηδέν, ταυτόχρονα με πλήθος άλλες ανατροπές, καθώς η οικονομία έχει παγιδευτεί στο τέλμα της ύφεσης. Η εκτίμησή μου είναι ότι -το πιθανότερο- εκείνο που θα προκύψει θα είναι κάτι χειρότερο. Όχι, διότι
έχουν κακές προθέσεις αυτοί που έφτιαξαν τα μέτρα. Δεν ξέρω τις προθέσεις τους, και δεν με ενδιαφέρουν. Αλλά, διότι, όταν το κράτος υποσκάπτεται, όπως σήμερα, όταν εισέλθει σε μια διαδικασία 150.000 απολύσεων μέχρι το τέλος του 2015, και αποδυνάμωσης, αυτό που πιθανώς να προκύψει, θα είναι επιμέρους μηχανισμοί, ο καθένας από τους οποίους, θα έχει αυτονομία. Δηλαδή, θα υπάρχουν στεγανά και καθένας από αυτούς τους μηχανισμούς θα συνεργάζεται με άλλους παράγοντες. Και θα αναδυθούν αναπόφευκτα ύποπτες δραστηριότητες, όσο το κράτος αποδυναμώνεται.
Αυτό, λοιπόν, που βλέπω δεν είναι η αναγέννηση του ελληνικού κράτους. Αλλά η διάλυσή του. Οδεύουμε προς φαινόμενα που θα φέρουν σοβαρότατα προβλήματα. Που μπορεί να περιλαμβάνουν μαφίες και μηχανισμούς στηριγμένους στη διαφθορά. Δεν είναι διόλου απίθανο να εμφανιστούν τέτοια φαινόμενα.

Advertisements

Η μπάλα στην εξέδρα

Φεβρουαρίου 23, 2012


Και δε μιλάμε για τους δαρμένους ποδοσφαιριστές του Ιωνικού…

Για ποιο λόγο άραγε τα θυμάμαι αυτά τούτες τις μέρες;

Μάρτης του ’10 .  Στη βουλή γίνεται η συζήτηση για τα πρώτα, αν θυμάμαι καλά, μέτρα της κυβέρνησης Παπανδρέου. Στο σύνταγμα συγκέντρωση ΓΣΕΕ.

Στα σκαλιά  σχεδόν του άγνωστου στρατιώτη ένας &^%$@ των ΜΑΤ ψεκάζει στο πρόσωπο τον Μ. Γλέζο. Μετά από λίγο η κοινοβουλευτική του ΣΥΡΙΖΑ αποχωρεί από τη συζήτηση και οι βουλευτές απλώνουν πανό στην είσοδο  της βουλής. Οι σκηνές θυμίζουν ταινία του Γαβρά. Ένας ασφαλίτης αρπάζει από το γιακά τον Τσίπρα κι ένας ΜΑΤας κολάει την Διώτη με την ασπίδα πάνω στον άγνωστο στρατιώτη… Δακρυγόνα παντού και «χάος»

Αφού ηρεμήσαν τα πράγματα, η πρώτη ερώτηση που έκανε βουλευτής (δεν αναφέρω όνομα γιατί δεν είναι προσωπικό, είναι θέμα αντίληψης) σε κοινό γνωστό είναι «Ποιός έδειρε τον Παναγόπουλο;»

Ίσως δεν έχει και τόση σημασία σήμερα όλο αυτό.

 

 

 

αναδημοσίευση από: www.iskra.gr

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ «THE REAL NEWS NETWORK»

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΟΥ Κ. Μ.

Σε συνέντευξή του που δόθηκε στις 15 Φεβρουαρίου στο  The Real News Network (TRNN), ο Μάικελ Χάντσον αναφέρεται αναλυτικά σε αυτό που αποκαλεί Ελληνικό πείραμα σε εξέλιξη. Το συμπέρασμά του είναι ότι η Ελληνική κρίση χρησιμοποιείται σαν εργαστηριακό πείραμα προκειμένου να καθοριστεί το μέγεθος της μέγιστης πίεσης που μπορεί να ασκήσει το χρηματιστικό κεφάλαιο στη μισθωτή εργασία, μέσω της περικοπής των μισθών και των συντάξεων, της διάλυσης των κοινωνικών παροχών και της αρπαγής της δημόσιας περιουσίας. Ουσιαστικά, περιγράφει αυτό που σε μαρξιστική ορολογία αποκαλείται αύξηση της απόλυτης υπεραξίας, και που είναι το ζητούμενο στην Ευρώπη συνολικά από τις άρχουσες κοινωνικοπολιτικές ελίτ, όπως ένα κομμάτι της αριστεράς έχει επανειλημμένα υπογραμμίσει κατά τα δύο τελευταία χρόνια.

Ο Μάικελ Χάντσον είναι Πρόεδρος του Ινστιτούτου Μελέτης Μακροχρόνιων Οικονομικών Τάσεων (ISLET), Χρηματοοικονομικός Αναλυτής στη Wall Street, και Διακεκριμένος Ερευνητής Καθηγητής στα Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Missouri, Kansas City. Συγγραφέας ανάμεσα στα άλλα και των βιβλίων «Super Imperialism: The Origin and Fundamentals of US World Dominance» και«Trade, Development and Foreign Debt»θεωρείται ειδικός σε ζητήματα χρέους. Έχει ασχοληθεί επανειλημμένα με τις Ελληνικές εξελίξεις και η αρθογραφία του μπορεί να βρεθεί μέσω του διαδικτύου.

Η συνέντευξη που δημοσιεύουμε δόθηκε στον Πωλ Τζέυ, Senior Editor στο Real News Network (TRNN). Η παρούσα εκδοχή της περιέχει διορθώσεις του πρωτότυπου που έγιναν από τον Paul Craig Roberts, εγκρίθηκαν από τον καθηγητή Χάντσον και έχουν αναρτηθεί στο ιστολόγιό του (http://michael-hudson.com/2012/02/greek-strategy/).

Η πρωτότυπη συνέντευξη υπάρχει στο you tube κάτω από τον τίτλο «Το Ελληνικό Πείραμα»(http://www.youtube.com/watch?v=OJ7m-gXzQCs&feature=player_embedded#) και σε έντυπη μορφή στο (http://www.informationclearinghouse.info/article30541.htm). Ελάχιστες προσθήκες δικές μου για λόγους αποσαφήνισης, καθώς και δύο του Paul Craig Roberts, εγκλείονται σε αγκύλες.

Ακολουθεί η συνέντευξη:

PAUL JAY, Senior Editor, TRNN: Καλώς ήλθατε στο The Real News Network. Είμαι ο Paul Jay από την Washington. Στην Ελλάδα, οι χρηματιστικές ελίτ της Ευρώπης έλαβαν τη σύμφωνη γνώμη της Ελληνικής κυβέρνησης για έναν ακόμη γύρο αυτών που ορισμένοι άνθρωποι αποκαλούν άγρια μέτρα λιτότητας, όπως για παράδειγμα η μείωση των κατώτατων μισθών 22%, ένας νέος γύρος ιδιωτικοποιήσεων, περικοπών στις συντάξεις και σε πολλά άλλα κοινωνικά προγράμματα.

Τώρα βρίσκεται μαζί μας για να συζητήσουμε όλα αυτά ο Michael Hudson. Λοιπόν Μάικελ, τι θάπρεπε να διδασκόμαστε από όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα;

HUDSON: Θάπρεπε να διδασκόμαστε αυτό που διδάσκονται οι Ευρωπαίοι τραπεζίτες, δηλαδή ότιδιεξάγεται ένα μεγάλο πείραμα. Τα τελευταία πέντε χρόνια στη Λάτβια, οι νεοφιλελεύθεροι έχουν μειώσει τους μισθούς περίπου 30%. Η βασική πρόταση συλλογισμού των κατασκευαστών [χρηματοοικονομικών] μοντέλων στις μέρες μας είναι: δεν ξέρεις πόσο χαμηλά μπορείς να πιέσεις τους μισθούς και τις συντάξεις προτού ο λαός αρχίσει να πιέζει αντίστροφα.. Λοιπόν, στη Λάτβια δεν έχουν ακόμη αρχίσει να πιέζουν αντίστροφα όταν η μείωση έφτασε στο 30%. Τώρα κινούνται προς την Ελλάδα [σαν ενδιάμεσο σταθμό] στο δρόμο προς την Ισπανία και την Πορτογαλία και την Ιταλία, και προσπαθούν να βρουν πόσο χαμηλά μπορούν να κατέβουν οι μισθοί, πόσο πολύ μπορεί να στραγγιστεί μια οικονομία μέχρις ότου υπάρξει μια ανυποχώρητη [αντίστροφη] πίεση από το βασανιζόμενο πληθυσμό.

Η Ε.Ε. και οι τράπεζες διόρισαν ένα μέλος του τραπεζικού λόμπυ, ο οποίος κατ’ ευφημισμόν αποκαλείται «τεχνοκράτης», να αναλάβει την πολιτική ηγεσία της Ελλάδας. Η δουλειά του είναι να βρει το μέρος της αμοιβής της εργασίας που μπορεί να εξαλειφθεί. Οι νεοφιλελεύθεροι αντιλαμβάνονται ότι η αριστερά στην Ευρώπη είναι εντελώς θρυμματισμένη και δε διαθέτει μια [στρατηγική] άμυνας εναντίον των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Παρόλ’ αυτά, η μείωση των μισθών συρρικνώνει μιαν οικονομία. Όταν μειώνεις το έλλειμμα του προϋπολογισμού, μειώνεις το ποσό χρήματος που μπαίνει στην οικονομία για να ενισχύσει τη ζήτηση. Έτσι, σα συνέπεια, αυτό που κάνει η Ε.Ε. είναι να ματώνει οικονομίες, περίπου όπως ο γιατρός την εποχή του μεσαίωνα θα απομυζούσε αίμα, πιστεύοντας ότι η απώλειά [του] αποκαθιστά την υγεία.

Η μόνη απάντηση που διαθέτει ο Ελληνικός λαός, αφού αυτός δεν αντιπροσωπεύεται από την κυβέρνησή «του», είναι να διαλύσει την οικονομία, έτσι ώστε να μην απομείνει τίποτα για τους πιστωτές. Το ΠΑΣΟΚ που ενστερνίστηκε το πρόγραμμα λιτότητας τώρα έχει ένα ποσοστό αποδοχής της τάξης του 8%. Αυτό είναι χαμηλότερο και από εκείνο του Obama, του μεγαλύτερου απατεώνα στην Αμερικανική πολιτική ιστορία.

Ο Ελληνικός λαός λέει: κοιτάξτε, όταν ο πρωθυπουργός είπε ότι θα γινόταν δημοψήφισμα σχετικά με το αν επιθυμούμε να περικόψουμε τους μισθούς προκειμένου να πληρωθούν οι τραπεζίτες, το πρώτο πράγμα που είπε η Άγγελα Μέρκελ ήταν, δεν επιτρέπεται να κάνετε δημοψήφισμα. Θα αναστείλουμε τη δημοκρατία, θα σας επιβάλλουμε ένα δικτάτορα, και εμείς είναι που θα σας πούμε τι να κάνετε.

Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, εάν δεν υπάρχει δημοκρατική δέσμευση υπέρ του χρέους, το χρέος είναι ανύπαρκτο και άκυρο. Επομένως, η Ευρωπαϊκή Ένωση έβαλε τους νομικούς της να πουν, σύμφωνοι, θα πάρουμε την έγκριση της Ελληνικής Βουλής. Λοιπόν, ο Ελληνικός λαός μπορεί να πει, κοιτάξτε, μπορείτε να κατέβετε με σακούλες λεφτά και μπορείτε να εξαγοράσετε όλα τα μέλη του Κοινοβουλίου που απαιτούνται προκειμένου να περάσει η συμφωνία, αλλά μόλις γίνουν εκλογές, θα τους πετάξουμε έξω, επειδή δεν ενεργούν για λογαριασμό μας.

JAY: Δεν αποτελεί έναν από τους κύριους στόχους εδώ η ιδιωτικοποίηση; Θα πρέπει η Ελληνική κυβέρνηση να ξεπουλήσει τα πάντα; Από όσο φαίνεται τώρα συζητούν την πώληση αεροδρομίων και λιμανιών.

HUDSON: Ναι και επίσης των συστημάτων υδροδότησης, των αποχετευτικών δικτύων, της γης, των νησιών. Η κρίση χρέους χρησιμοποιείται για να φτιαχτεί ένας σάκος αρπαγής για τα ιδιωτικά συμφέροντα ώστε να καταλάβουν την ιδιοκτησία του δημόσιου τομέα. Και οι τραπεζίτες και όσοι έχουν σχέδιο συνήθως πάνε πολύ καλύτερα σε καιρούς κρίσης από εκείνους που δε διαθέτουν σχέδιο. Έτσι αυτό ακριβώς μοιάζει να είναι το επιδιωκόμενο. Το χρηματιστικό κεφάλαιο σήμερα εξασφαλίζει αυτό που στο παρελθόν πετύχαινε η στρατιωτική εισβολή. Δηλαδή, ο νέος τρόπος πολέμου είναι χρηματοοικονομικός και όχι στρατιωτικός. Είναι πολύ φτηνότερος και πολύ ασφαλέστερος για τη χώρα που επιτίθεται.

Η επιβολή των ιδιωτικοποιήσεων είναι ο λόγος που χτες [Σημ. του P.C.R: 14 Φεβρουαρίου] η Ευρωπαϊκή Ένωση είπε, για [περιμένετε] μισό λεπτό, δεν πρόκειται να σας δανείσουμε χρήματα ούτε για να πληρώσετε τις δικές μας τράπεζες που αγόρασαν ομόλογά σας, εκτός κι αν διατυπώσετε αναλυτικά ακριβώς τι πρόκειται να ιδιωτικοποιήσετε και δεσμευτείτε τώρα σε αυτό. Και εδώ πρόκειται για ξεχωριστό σημείο. Στο παρελθόν, οι Έλληνες έδωσαν υποσχέσεις και δόξα τω Θεώ δεν ιδιωτικοποίησαν, επειδή από τη στιγμή που θα αρχίσουν το ξεπούλημα, θα επακολουθήσει κυριολεκτικό στύψιμο και ακόμη μεγαλύτερη αντιπαράθεση. Επομένως έχεις δίκιο. Η διάσωση είναι ένας σάκος αρπαγής.

JAY: Μοιάζει να υπάρχει κάποιο είδος διαφορετικής προσέγγισης μεταξύ της Wall Street και των Ευρωπαίων. Ορισμένοι εκπρόσωποι της Wall Street στην πραγματικότητα λένε, όχι στα μέτρα λιτότητας. Πού οφείλονται τα αντιφατικά μηνύματα;

HUDSON: Υπάρχουν δύο λόγοι. Πρώτον, από την πρώτη στιγμή, από τον προηγούμενο αιώνα, η Αμερική είχε περιλάβει στον ιδιωτικό τομέα αυτά που βρισκόταν στο δημόσιο τομέα στην Ευρώπη. Η Ευρώπη είχε τις εταιρείες ενέργειας, τα ηλεκτρικά δίκτυα και τα δίκτυα αερίου στο δημόσιο τομέα. Η Αμερική τα ιδιωτικοποίησε, αλλά ως εταιρείες δημόσιας ωφέλειας υπό ρυθμιζόμενο καθεστώς. Οι εταιρείες αυτές ρυθμίζονταν ως προς το ύψος των δανείων και του μετοχικού τους κεφαλαίου, ως προς το ποσοστό κέρδους τους. Η Ευρώπη δεν έχει νομικό πλαίσιο για τη ρύθμιση των τιμών ή του ποσού που χρεώνουν για τη χρήση των δικτύων τους οι εταιρείες κοινής ωφέλειας, επειδή πάντοτε είχαν τις εταιρείες αυτές στο δημόσιο τομέα, ακριβώς όπως η Σοβιετική Ένωση δεν είχε ρυθμιζόμενο ιδιωτικό σύστημα [παροχής υπηρεσιών]. Στην Ευρώπη υπάρχει πολύ περισσότερη περιουσία και δημόσια αγαθά για λεηλασία από όσα ήταν διαθέσιμα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν υπάρχει ρυθμιστικό πλαίσιο στη Ευρώπη, επειδή στο παρελθόν, η ενέργεια, η αποχέτευση, το νερό και οι υπόλοιπες υπηρεσίες κοινής ωφέλειας προσφέρονταν είτε σε τιμές κόστους ή σε επιδοτούμενες τιμές προκειμένου η οικονομία να γίνει πιο ανταγωνιστική.

Η ιδέα στην Ευρώπη δεν είναι μόνο ότι θα περικοπούν οι μισθοί 30%, αλλά επίσης ότι μπορούν να αυξηθούν οι τιμές για πρόσβαση στο νερό, την αποχέτευση, τις συγκοινωνίες, και κάθε άλλο.Η αύξηση τιμών σημαίνει ψηλότερα κέρδη για τα ιδιωτικά συμφέροντα που ιδιωτικοποιούν το δημόσιο τομέα της Ελλάδας.

Το αποτέλεσμα στην Ελλάδα μάλλον θα είναι το ίδιο με αυτό που έγινε στην Ισλανδία, τη Λάτβια και άλλες χώρες. Θα ακολουθήσει μια μεγάλη μετανάστευση της ενεργούς εργατικής δύναμης. Και το αποτέλεσμα, φυσικά, θα είναι να γίνει η οικονομία πολύ λιγότερο ανταγωνιστική.

Στις σημερινές εφημερίδες διαβάζουμε ότι τελικά το ΑΕΠ της Ελλάδας έπεσε με ετήσιο ρυθμό 7%, και όχι το αναμενόμενο 5%, και, όπως συνήθως, η εφημερίδα έγραφε ότι προς έκπληξη όλων, η κατάσταση είναι χειρότερη από την προβλεπόμενη. Λοιπόν, βεβαίως και δε μας προκάλεσε έκπληξη, αφού γνωρίζουμε ότι όταν στραγγαλίζεις μιαν οικονομία, φυσικά και αυτή δε μπορεί να ανταποκριθεί. Και αυτοί στραγγαλίζουν την Ελληνική οικονομία.

Η Ελλάδα χρησιμοποιείται σαν ένα εργαστηριακό πείραμα για να προσδιοριστούν τα αποτελέσματα της πολύ σκληρής συμπίεσης της εργατικής δύναμης. Είναι σαν να προσπαθείς να ταΐζεις ένα άλογο όλο και λιγότερο προκειμένου να δεις αν θα γίνει αποτελεσματικότερο, μέχρις ότου τα τινάξει.

[Σημ. του P.C.R: Πιστεύω ότι εδώ ο καθηγητής Χάντσον σκόπευε να προσθέσει ότι κάποιοι στη Wall Street ανησυχούν ότι τα σκληρά μέτρα λιτότητας θα οδηγήσουν την Ελλάδα στη χρεοκοπία, δημιουργώντας έτσι ανοίγματα σε Αμερικανικά ιδρύματα, όπως η Goldman Sacks, που θα υποχρεωθούν να πληρώσουν τα swaps που εγγυώνται το Ελληνικό δημόσιο χρέος]

JAY: Η ανεργία σε μεγάλη κλίμακα αποτελεί πάντοτε μια καλή απειλή εναντίον όσων εργάζονται σε μια χώρα, όσο περισσότερο μπορείς να χτυπήσεις την Ελλάδα και την Ισπανία, την Πορτογαλία, τόσο περισσότερο μπορείς να απειλήσεις την εργατική τάξη της Γαλλίας και της Γερμανίας, όπου υποθέτω ότι τελικά θα είναι οι μεγάλοι στόχοι.

 HUDSON: Λοιπόν, αν συμβεί αυτό, θα δημιουργηθεί ένας νέος εθνικισμός που θα διαλύσει την κοινή αγορά εις τα εξ ων συνετέθη. Θα υπάρξει μια απότομη συνειδητοποίηση ότι όταν η Ευρώπη ενώθηκε, όλη η ιδέα της ενότητας ήταν να εμποδιστεί ένας ακόμη Ευρωπαϊκός πόλεμος. Αλλά τώρα, με την ενότητα κάτω από τους νεοφιλελεύθερους κανόνες των τραπεζών, η συνέπεια θα είναι ο ταξικός πόλεμος.

Εάν η Ε.Ε. δεν είναι παρά ένας πολεμικός μηχανισμός των πλούσιων κατά των φτωχών, ένας αριθμός από χώρες θα πουν ΟΧΙ στην Ευρώπη, ακριβώς όπως οι Ισλανδοί ψήφισαν όχι στην προσχώρηση στην Ευρώπη, ακριβώς όπως [και] άλλες χώρες που είχαν σχεδιάσει τη συμμετοχή τους στην [ενωμένη] Ευρώπη, φτάνοντας μέχρι την Τουρκία στο άλλο άκρο, λένε, ε για μια στιγμή, αν αυτή είναι η Ευρώπη που καταφθάνει, μια ολιγαρχική Ευρώπη που το πρόγραμμά της είναι η λιτότητα και η συρρίκνωση, γιατί στο καλό να θέλουμε να συμμετάσχουμε.

Η Ε.Ε. αποδεικνύει ότι δουλεύει για τις ιδιωτικές τράπεζες, αλλά όχι για τους πολίτες της.

Παλιότερα άρθρα του Μ. Ηudson για την Ελλάδα, με ιδιαίτερο  ενδιαφέρον για τις προβλέψεις και τις θέσεις που περιέχουν:

http://michael-hudson.com/2011/07/greece-now-us-soon/

http://michael-hudson.com/2011/06/whither-greece/

αναδημοσίευση από inprecor.gr

Το μόνο που μας έλειπε είναι να ξεσπάσει ένας πόλεμος.Κι όπως όλα δείχνουν το ενδεχόμενο είναι πολύ πιθανό. Οι New York Times αποκαλύπτουν ουσιαστικά το ισραηλινό σχέδιο για “χτύπημα” στο Ιράν,επαναλαμβάνοντας βέβαια τις προειδοποιήσεις προς τον πιο στενό σύμμαχο των ΗΠΑ.

Σύμφωνα με το σχέδιο που παρουσιάζουν ως εκτίμηση οι NY.Times:

•Σε περίπτωση που το Ισραήλ αποφασίσει να ξεκινήσει αεροπορικά “χτυπήματα” στο Ιράν, οι πιλότοι του θα πρέπει να πετάξουν πάνω από 1.000 μίλια σ΄ εχθρικό εναέριο χώρο, με ανεφοδιασμό στον αέρα και να βρεθούν αντιμέτωποι με την αντιαεροπορική άμυνα του Ιράν.

•Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις ειδικών για να εξουδετερωθεί η ιρανική αντιαεροπορική άμυνα θα πρέπει να υπάρξει μια επιχείρηση η οποία θα προβλέπει την ταυτόχρονη πτήση 100 αεροσκαφών.

•Αμερικανοί αξιωματούχοι και στρατιωτικοί αναλυτές του Πενταγώνουν υποστηρίζουν ότι θα πρόκειται για ένα εξαιρετικά σύνθετο εγχείρημα,πολύ διαφορετικό από τις «χειρουργικές» επιθέσεις σε πυρηνικό αντιδραστήρα στη Συρία το 2007 και στον αντιδραστήρα του Ιράκ το 1981.

•””Δεν θα είναι καθόλου εύκολο”, λέει ο David A. Deptula, ο οποίος συνταξιοδοτήθηκε πέρυσι ως ανώτατος αξιωματούχος των υπηρεσιών πληροφοριών της Πολεμικής Αεροπορίας και είχε σχεδιάσει τις αμερικανικές εναέριες εκστρατείες το 2001 στο Αφγανιστάν και στον πόλεμο του Κόλπου το 1991.

Οι πληροφορίες και οι εκτιμήσεις για ισραηλινή επίθεση στο Ιράν πληθαίνουν και ανησυχούν τις ΗΠΑ.

Ο Tom Donilon, σύμβουλος εθνικής ασφαλείας, συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου στην Ιερουσαλήμ την Κυριακή, και ο πρόεδρος του Γενικού Επιτελείου , στρατηγός Martin E. Dempsey,προειδοποίησε μέσω CNN ότι μια ισραηλινή επίθεση στο Ιράν τώρα θα είναι «αποσταθεροποιητική.”

Ομοίως, ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών, William Hague, δήλωσε στο BBC ότι μια επίθεση στο Ιράν δεν θα είναι« σοφή κίνηση «για το Ισραήλ .

Τι ανησυχεί τις ΗΠΑ; Αν το Ισραήλ ξεκινώντας την επίθεση στο Ιράν θα καταφέρει να “τελειώσει” μόνο του τη “δουλειά” .Κι αυτό γιατί αν δεν τα καταφέρει οι ΗΠΑ δεν θα έχουν άλλη επιλογή από το να εμπλακούν.

Ποιοι είναι οι στόχοι

Σύμφωνα με τις αμερκανικές εκτιμήσεις το Ισραήλ θα ήθελε να χτυπήσει τέσσερις μεγάλες πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν.

• Νατάνζ και Φόρντο , Αράκ και Ισφαχάν.

Σύμφωνα με στρατιωτικούς αναλυτές το πρώτο πρόβλημα είναι το πώς θα φτάσουν εκεί τα ισραηλινά μαχητικά.

Υπάρχουν τρεις πιθανές διαδρομές ,όπως φαίνεται και στο γράφημα των N.Y.Times : βόρεια πάνω από την Τουρκία, νότια πάνω από τη Σαουδική Αραβία ή μέσω Ιορδανίας και το Ιράκ.


 

 

 

 

 

 

 

 

Η διαδρομή πάνω από το Ιράκ θα είναι η πιο άμεση και βέβαια ακόμη κι αν ήθελαν οι Ιρακινοί να αντιδράσουν δεν έχουν πια αεράμυνα για να το κάνουν.

Υποθέτοντας ότι η Ιορδανία θα ανεχθεί την ισραηλινή υπέρπτηση, το επόμενο πρόβλημα είναι η απόσταση. Το Ισραήλ έχει Αμερικανικής κατασκευής F-15I και F-16I μαχητικά αεροσκάφη που μπορούν να μεταφέρουν τις βόμβες προς τους στόχους, αλλά ακόμη κι αν όλα πάνε τέλεια,τους “λείπουν” το ελάχιστο 2.000.Με την προϋπόθεση ότι τα αεροσκάφη δεν θα χάσουν ούτε δευτερόλεπτο.

Συνεπώς το Ισραήλ θα πρέπει να χρησιμοποιήσει αεροπλάνα ανεφοδιασμού.Διαθέτει οκτώ και οι αμερικανοί στρατιωτικοί αναλυτές ,λένε ότι δεν είναι αρκετά για μια τέτοια σύνθετη επίθεση.

Ακόμα κι αν κριθούν αρκετά , θα πρέπει να προστατεύονται από μαχητικά.

Το Ισραήλ σύμφωνα με όσα είναι γνωστά έχει περίπου 125 F-15Is και F-16Is. Μία πιθανότητα, σύμφωνα με τους αμερικανούς είναι να πετούν τα αεροσκάφη ανεφοδιασμού στα 50.000 πόδια, για να αποφύγουν πυρά αεράμυνας και στη συνέχεια να κατέβουν χαμηλότερα για τους ανεφοδιασμούς.

Ιρανική Αεράμυνα

Η αντιαεροπορική άμυνα του Ιράν μπορεί να είναι παλιάς γενιάς – το 2010, η Ρωσία αρνήθηκε να πουλήσει στο Ιράν τους πιο προηγμένους S-300 – αλλά δεν είναι καθόλου αμελητέα, λένε στρατιωτικοί αναλυτές.

Θα μπορούσε να αναγκάσει τα ισραηλινά μαχητικά αεροπλάνα να ελιχθούν και να ρίξουν τα πυρομαχικά τους, πριν φτάσουν ακόμα στους στόχους τους. Το Ιράν θα μπορούσε επίσης να αντεπιτεθεί με πυραύλους που θα μπορούσαν να πλήξουν το Ισραήλ, ανοίγοντας ένα νέο πολέμο στη Μέση Ανατολή. Κάποιοι Ισραηλινοί αξιωματούχοι έχουν υποστηρίξει ότι οι συνέπειες θα είναι χειρότερες, αν το Ιράν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα.

Ένα άλλο σημαντικό εμπόδιο είναι οι ισραηλινές βόμβες είναι σε θέση να διεισδύσουν στην εγκατάσταση Νατάνζ, που πιστεύεται ότι βρίσκεται προστατευμένη κάτω από 30 πόδια οπλισμένου σκυροδέματος.Όπως και η εγκατάσταση στο Φόρντο, η οποία είναι χτισμένη σε ένα βουνό.

Το Ισραήλ έχει αμερικανικής κατασκευής βόμβες GBU-28-5000 λιβρών «Bunker Buster«που μπορούν να πλήξουν οχυρωμένους στόχους, αν και δεν είναι σαφές σε ποιο βαθμό θα φθάσουν οι ζημιές.

Οι αμερικανικές εκτιμήσεις καταλήγουν ουσιαστικά σε μία ακόμη προειδοποίηση προς το Ισραήλ να μην προχωρήσει μόνο του.

Οι ΗΠΑ λένε ότι το έχουν την ικανότητα να πλήξουν το Ιράν με βομβαρδιστικά αεροπλάνα, αεροσκάφη stealth και πυραύλους κρουζ, και με μη επανδρωμένα αεροσκάφη θα μπορούσαν να κάνουν εκτιμήσεις ζημιών για να διαπιστώσουν αν χρειάζονται νέες επιθέσεις.

Ακόμη κι έτσι όμως αξιωματούχοι λένε ότι θα εξακολουθούσε να είναι δύσκολο να διεισδύσουν βαθύτερα στις εγκαταστάσεις του Ιράν με τις υπάρχουσες αμερικανικές βόμβες και έτσι ενισχύουν την υπάρχουσα 30.000 λιβρών «Massive Ordnance Penetrator», που σχεδιάστηκε ειδικά για το Ιράν και τη Βόρεια Κορέα.

Συνεπώς οι ΗΠΑ ζητούν από το Ισραήλ,υπομονή,για έναν πόλεμο που μοιάζει αναπόφευκτος.

Αν επιθυμείς πολύ…

Φεβρουαρίου 21, 2012

του  Θανάση  Σκαμνάκη

Τα όσα μας συμβαίνουν, και τα όσα συμβαίνουν γενικώς, συνιστούν ασφαλώς μια νέα κατάσταση από όλες τις απόψεις. Ο κόσμος βγήκε πάλι στους δρόμους σε μεγέθη που δεν έχουμε ξαναδεί, ούτε στις εποχές των καλύτερων νεανικών μας σχεδίων. Τα μέτρα περνούν σε μεγέθη που δεν είχε φανταστεί ούτε ο πλέον διεστραμμένος εχθρός του δημοκρατισμού της μεταδικτατορικής περιόδου. Και η ζωή συνεχίζεται. Εκείνοι που την Κυριακή είναι επί ώρες στους δρόμους σε αναμέτρηση με τα ΜΑΤ και τα δακρυγόνα, τη Δευτέρα ξαναμαζεύονται στο σπίτι, συνεχίζουν να βρίζουν με την ίδια ή και περισσότερη ένταση και περιμένουν πότε θα τους ξανακαλέσουν και θα ξαναβγούν στο δρόμο. Ένα κάποιο αίσθημα ματαιότητας κυριαρχεί, ακόμα και σε εκείνους που δηλώνουν διαθέσιμοι να κάνουν κάτι. Τι είναι αυτό το κάτι; Δεν ξέρουν. Στρέφονται στην Αριστερά και ρωτούν, ζητούν όσα σκέφτονται, μπορεί και θαύματα, δίνουν στην ενότητα μεταφυσικές διαστάσεις, σαν που θα κάνει το θαύμα, και περιμένουν!

Η άλλη μπάντα, η Αριστερά. Παρατηρεί, καταγράφει, αναλύει, κάνει δηλώσεις και σχέδια. Καλύτερα ή χειρότερα. Και παραμένει αδύναμη να πιάσει και να ξετυλίξει το νήμα της μεγάλης επιθυμίας και δυνατότητας. Ακούγονται καλές προθέσεις, συγκινητικές, από πολλές, αν όχι από όλες, τις πλευρές της πάσχουσας και πασχίζουσας Αριστεράς.

Σε όλα τα πράγματα της ζωής το κύριο είναι από που κοιτάς και τι επιθυμείς βαθειά μέσα σου να κάνεις. Όπως όταν έχεις ξένους σπίτι κι έχει πάει η ώρα αργά, ακούς που λένε «πέρασε η ώρα να πηγαίνουμε κι εμείς», κι αν δεν τους θέλεις πια λες ένα ουδέτερο, «καθίστε λίγο ακόμη, δεν πειράζει» και σηκώνεσαι λίγο δήθεν για να πας τουαλέτα ή στην κουζίνα ή κάπου, που θέλει να δείξει πως όντως πέρασε η ώρα. Αν τους θέλεις να μείνουν ανοίγεις κι άλλο κρασί, φωνάζεις ωχ ρε αδελφέ, τι σημασία έχει η ώρα; κλπ. Το ίδιο συμβαίνει και με τον έρωτα, και μ’ όλα τα άλλα των ποικίλων αισθημάτων και διαθέσεων. Το ίδιο και με τις υποθέσεις της Αριστεράς. Δεν είμαι συστηματικός και εμβριθής αναγνώστης των ανακοινώσεων της Αριστεράς των πολλών αποχρώσεων. Ίσως και γι’ αυτό, επειδή δεν βουλιάζω στις περιπλοκές των νοημάτων, εισπράττω περισσότερο το αίσθημα που υπάρχει σ’ αυτές. Ας πούμε, για το επίμαχο θέμα της ενότητας. Αλλιώς φέρεσαι, μιλάς και πράττεις άμα επιθυμείς βαθειά να πραγματοποιηθεί κι αλλιώς αν απλώς για να διεκπεραιώσεις μια ακόμη πολιτική υποχρέωση, κι αισθάνομαι πως ακόμα κυριαρχεί το δεύτερο.

Η ενότητα, ξέρουμε, δεν είναι το φάρμακο για όλες τις παθήσεις της Αριστεράς. Είναι όμως ένας κρίσιμος τρόπος θεραπείας. Και πρέπει να την αναζητήσουμε με σφοδρή επιθυμία, με την ορθή δόση και την αποτελεσματική χορήγηση. Αν εννοούμεθα.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Πριν» / Κυριακή 19. 2. 2012

αναδημοσίευση από : Χιώτικη Σφίγγα
Αν υπερασπίζεσαι την Ανεξαρτησία της χώρας σου ονομάζεσαι πια Ακροδεξιός, αν ζητάς Δουλειά είσαι Κομμουνιστής, αν ζητάς Ελευθερία είσαι Αναρχικός, αν ζητάς Δημοκρατία είσαι Αριστεριστής, αν πας να ταίσεις έναν φτωχό πολιτικός εκμεταλλευτής (εκτός αν έχεις μαζί σου κάμερες και σε λένε κα Μαριάννα οπότε είσαι φιλάνθρωπος), αν παλεύεις κατά της κοινωνικής εξαθλίωσης είσαι κοινωνικός ανατροπέας,αν συγκρουστείς με τις Δυνάμεις Καταστολής σίγουρα κουκουλοφόρος,αν απαιτείς Σεβασμό στο Περιβάλλον είσαι Καταστροφέας της Ανάπτυξης, αν ζητάς να ξεκουμπιστεί η Εκκλησία απ΄το κράτος είσαι ή Ισλαμιστής ή Άθεος στην πυρά, αν βοηθάς μια μετανάστρια είσαι άπλυτος Ανθέλλην,αν απαιτείς ισότιμη απονομή Δικαιοσύνης είσαι Τρομοκράτης,αν προειδοποιείς για το Κακό που έρχεται,Κινδυνολόγος.
Από την άλλη βέβαια αν κλέβεις και φοροδιαφεύγεις είσαι Κύριος, αν λαμογιάζεις είσαι Υπουργός και αν ξεσκίζεις τη χώρα σου είσαι Υπεύθυνος Κοινωνικός Εταίρος.
Το αποκορύφωμα: αν στα νιάτα σου κυνηγούσες φοιτητές με τσεκούρι ονομάζεις τον εαυτό σου Ακτιβιστή και γίνεσαι παράγοντας της Νομιμότητας.

Εγκλήματα που έχουν κάνει κάτι μίζεροι ή επηρμένοι φιλόλογοι με διδακτορικά και ψηλά τη μύτη που δεν μάθανε στα παιδιά την Σημασία των λέξεων, την συνειρμική τους δύναμη, αλλά τα πρήζανε με αερολογίες και αντί να δώσουν την ψυχή τους -που δεν έχουν-κοιτάζανε να γεμίσουν τις τσεπούλες τους με τα χρυσά αργύρια των ιδιαίτερων,βρωμερά υπαλληλάκια γραναζάκια του συστήματος.
Απόλυτα υπεύθυνοι είστε για τον κατακερματισμό της Ελληνικής Γλώσσας , γελοία ανθρωπάκια.

Πόλεμος και ειρήνη (Μέρος Ι)

Φεβρουαρίου 21, 2012

Πόλεμος είναι η ανώτατη μορφή πάλης για την λύση αντιθέσεων ανάμεσα σε τάξεις, σε έθνη, σε κράτη ή ανάμεσα σε πολιτικές ομάδες από τότε που εμφανίστηκε η ατομική ιδιοκτησία κ’ οι κοινωνικές τάξεις.

 

«Πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής» . Με την έννοια αυτή ο πόλεμος είναι πολιτική κι αυτός ο ίδιος ο πόλεμος είναι μια πολιτική ενέργειαֹ από τα παλιά χρόνια μέχρι σήμερα δεν υπάρχει πόλεμος που να μην έχει πολιτικό χαρακτήρα…

 

Αλλά ο πόλεμος έχει τα δικά του χαρακτηριστικά γνωρίσματα κι από την άποψη αυτή δε συνταυτίζεται γενικά την πολιτική. «Ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα… μέσα». Όταν η πολιτική φτάνει σ’ ένα ορισμένο στάδιο ανάπτυξης, όπου δε μπορεί να προχωρήσει με «πολιτικά» μέσα, ξεσπάει ένας πόλεμος για να παραμερίσει τα εμπόδια από το δρόμο… «Όταν παραμεριστεί το εμπόδιο, ο πολιτικός μας σκοπός θα έχει πραγματοποιηθεί κι ο πόλεμος θα τελειώσει. Αλλά αν το εμπόδιο δε σαρωθεί τελείως, ο πόλεμος θα συνεχιστεί μέχρι να πραγματοποιηθεί ο σκοπός αυτός… Κατά συνέπεια, μπορούμε να πούμε, πως η πολιτική είναι πόλεμος, είναι πολιτική μ’ αιματοχυσία.

 

Μελετώντας την ιστορία, μπορούμε να διακρίνουμε δύο είδη πολέμων: τους δίκαιους πολέμους και τους άδικους πολέμους. Όλοι οι πόλεμοι πούναι προοδευτικοί είναι δίκαιοι κι όλοι οι πόλεμοι πούναι εναντίον της προόδου είναι άδικοι. Εμείς οι κομμουνιστές αντιτασσόμεθα σ’ όλους τους άδικους πολέμους που εμποδίζουν την πρόοδο, κι υποστηρίζουμε όλους τους προοδευτικούς, δίκαιους πολέμους.  Όχι μόνο δεν παρεμποδίζουμε τους δίκαιους πολέμους, αλλά συμμετέχουμε δραστήρια σε αυτούς.

 

Είμαστε υπέρ της κατάργησης των πολέμων, ο πόλεμος δε μας χρειάζεται. Αλλά δε μπορούμε να καταργήσουμε τον πόλεμο παρά με τον πόλεμο. Αν θέλουμε να μην υπάρχουν πια ντουφέκια ας αδράξουμε λοιπόν τα ντουφέκια.

Μάο Τσε Τουνγκ

(αποσπάσματα από «Το κόκκινο βιβλίο»,εκδόσεις Μανώλη Γεροντή, σ 52 – 56)